Μόλις διάβασα ξανά τι έγραψα χθες και ομολογώ ότι έκανα φάουλ, σηκώνω το χέρι, το παραδέχομαι, κι αν κάποιος μου έβγαζε κίτρινη κάρτα… μόκο θα έκανα και με κατεβασμένο το κεφάλι θα παραδεχόμουν το λάθος μου. Αναφέρθηκα στην θεά Aishwarya Rai, αλλά δεν αφιέρωσα ούτε λέξη στην άλλη θέα («τι θεά;! Ημίθεα και βάλε!», ατάκα του Χάρρυ Κλυνν από παλιά δουλειά του), τη δεσποινίδα που πρωταγωνιστεί στα κλιπ ‘Beedi Jalaye Re’ και ‘Touch Me’. Όνομα: Bipasha Basu, περισσότερες πληροφορίες: www.bipashabasunet.com. Και για να επανορθώσω πλήρως την αδικία, πάρτε και το κλιπάκι ‘My Name Is Ali’, ένα ακόμη τραγούδι από την ταινία ‘Dhoom:2’. Το τραγούδι με αφήνει παγερά αδιάφορο (για τους στίχους δεν το συζητάω καν…), όμως Α) κάθε άλλο παρά παγερά αδιάφορο με αφήνει η Basu, Β) το κλιπάκι, όπως και μέρος της ταινίας, είναι γυρισμένο στο Rio de Janeiro. «Ε και;» Ας το θέσω έτσι: δεν ξέρω πόσοι Έλληνες θα βρίσκονται στο Ρίο από τις 7 μέχρι τις 11 Ιουνίου, τουτουνού του Ιουνίου, που μας έρχεται, αλλά ένας ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ Έλληνας, θα είναι εκεί…
Α… Η δημοσιογραφική ιδιότητά μου και η αποστροφή μου στην αδικία με ‘αναγκάζουν’ να αναφέρω, για τα πρακτικά και μόνο, ότι ο πέμπτος της παρέας των πρωταγωνιστών του ‘Dhoom:2’, ο τύπος που εξομολογείται την αγάπη του στην Basu στην Copacabana και στα πόδια του Λυτρωτή Χριστού, είναι ο Uday Chopra.
Επιστρέφοντας στα της Ινδίας, δεν ξέρω τι γνώμη έχετε άλλοι Έλληνες που έχετε ταξιδέψει εκεί, αλλά θα έλεγα ότι μία από τις πλέον… αξέχαστες ημέρες ενός ταξιδιού στη συγκεκριμένη χώρα είναι η πρώτη γεμάτη μέρα ΜΕΤΑ την επιστροφή στα πάτρια εδάφη. Εξηγούμαι: Επέστρεψα ανήμερα Χριστουγέννων, απόγευμα, ‘επέτρεψα’ (το καθίκι) στους γονείς μου να μου κάνουν το τραπέζι και να με δουν λίγο, πριν έρθω σπίτι μου για –βαθύ και πολύωρο- ύπνο. Το άλλο πρωί (μην τρελαίνεστε… Μιλάμε για μετά τις δώδεκα), αφού με το καλό ξύπνησα (διαβάζεται και ‘αναστήθηκα’, μετά από σχεδόν 17ωρο ύπνο), είπα να πάω μέχρι την τράπεζα για να δω τι χρήματα είχαν μπει στον λογαριασμό μου όσο ρεμπέλιαζα στην Ινδία. Σούπερ ο καιρός στην Θεσσαλονίκη εκείνη τη μέρα, καθαρός ουρανός, ψυχρίτσα αλλά όχι και παγωνιά, ελάχιστα αυτοκίνητα στους δρόμους, κάτι πιτσιρικάδες στην αυλή σχολείου να παίζουν μπάσκετ, ‘φυσιολογικά’ πράγματα, έτσι; Ναι και όχι… Για πρώτη φορά μετά από σχεδόν έναν ολόκληρο μήνα, ανέπνευσα αέρα που δεν ήταν… βαρύς κι ασήκωτος από κάθε λογής μυρωδιές, μυρωδιές που άλλοτε με ξελόγιαζαν κι άλλοτε με έκαναν να κλείνω τη μύτη. Περπάτησα περίπου εκατό μέτρα μέχρι τον κεντρικότερο δρόμο της γειτονιάς μου, και σε εκείνα τα εκατό μέτρα δεν είδα ούτε ψυχή στον δρόμο. Ανήκουστο! Ξαφνικά αισθάνθηκα ότι ήμουν σε μία πόλη-φάντασμα. Εικοσιπέντε μέρες στην Ινδία, ΜΙΑ φορά ένιωσα ότι ήμουν κάπου μόνος, σε μία παραλία της Goa, μάλιστα τράβηξα και φωτογραφία για να θυμάμαι ακριβώς τη μία και μοναδική στιγμή που βρέθηκα (αμ δε) μόνος, μόνο που τσουπ!, δεν πρόλαβα να βάλω τη μηχανή στην τσέπη και άκουσα ματς-μουτς πίσω από έναν βράχο. Ω ναι… Ούτε εκεί ήμουν μόνος λοιπόν (προσπαθώντας να μην κάνω χαλάστρα στα παιδιά, την έκανα με ελαφρά πηδηματάκια). Φθάνω λοιπόν στον κεντρικό δρόμο της γειτονιάς μου, βλέπω ένα αυτοκίνητο να έρχεται, περιμένω να περάσει πριν περάσω εγώ απέναντι, κι ο οδηγός τι κάνει;!!! Περνάει από μπροστά μου χωρίς να κορνάρει!!! Αυτοκίνητο πέρασε από δίπλα μου χωρίς να κορνάρει!!! Δεν είναι ότι είμαι ψώνιο, δεν είμαι η αρσενική έκδοση της Bipasha Basu να περνούν γυναίκες οδηγοί από δίπλα μου και να κορνάρουν, όμως μετά από 25 μέρες στην Ινδία, το να περνάει αυτοκίνητο από κοντά σου χωρίς να κορνάρει ο οδηγός, είναι κάτι που σε κάνει να… κολλάς, να αναρωτιέσαι τι πρόβλημα έχει το κλάξον του αυτοκινήτου! Επόμενο (και μεγαλύτερο όλων) σοκ; Τα πιτσιρίκια που έπαιζαν μπάσκετ στην αυλή του σχολείου, τι λέτε ότι φορούσαν;!!! Παπούτσια!!! Μετά από 25 μέρες είδα πιτσιρίκια να παίζουν φορώντας παπούτσια!!! Γι’ αυτό σας λέω, μία από τις πλέον αξέχαστες ημέρες ενός ταξιδιού στην Ινδία (στην οποία παρεμπιπτόντως δε βλέπω την ώρα να ξαναπάω, και την οποία θεωρώ τεράστια δασκάλα για κάθε ταξιδιώτη, για κάθε άνθρωπο γενικότερα, ειδικά Δυτικό), είναι η πρώτη μέρα που ξυπνάς στο σπίτι, μετά την επιστροφή σου…
Α… Η δημοσιογραφική ιδιότητά μου και η αποστροφή μου στην αδικία με ‘αναγκάζουν’ να αναφέρω, για τα πρακτικά και μόνο, ότι ο πέμπτος της παρέας των πρωταγωνιστών του ‘Dhoom:2’, ο τύπος που εξομολογείται την αγάπη του στην Basu στην Copacabana και στα πόδια του Λυτρωτή Χριστού, είναι ο Uday Chopra.
Επιστρέφοντας στα της Ινδίας, δεν ξέρω τι γνώμη έχετε άλλοι Έλληνες που έχετε ταξιδέψει εκεί, αλλά θα έλεγα ότι μία από τις πλέον… αξέχαστες ημέρες ενός ταξιδιού στη συγκεκριμένη χώρα είναι η πρώτη γεμάτη μέρα ΜΕΤΑ την επιστροφή στα πάτρια εδάφη. Εξηγούμαι: Επέστρεψα ανήμερα Χριστουγέννων, απόγευμα, ‘επέτρεψα’ (το καθίκι) στους γονείς μου να μου κάνουν το τραπέζι και να με δουν λίγο, πριν έρθω σπίτι μου για –βαθύ και πολύωρο- ύπνο. Το άλλο πρωί (μην τρελαίνεστε… Μιλάμε για μετά τις δώδεκα), αφού με το καλό ξύπνησα (διαβάζεται και ‘αναστήθηκα’, μετά από σχεδόν 17ωρο ύπνο), είπα να πάω μέχρι την τράπεζα για να δω τι χρήματα είχαν μπει στον λογαριασμό μου όσο ρεμπέλιαζα στην Ινδία. Σούπερ ο καιρός στην Θεσσαλονίκη εκείνη τη μέρα, καθαρός ουρανός, ψυχρίτσα αλλά όχι και παγωνιά, ελάχιστα αυτοκίνητα στους δρόμους, κάτι πιτσιρικάδες στην αυλή σχολείου να παίζουν μπάσκετ, ‘φυσιολογικά’ πράγματα, έτσι; Ναι και όχι… Για πρώτη φορά μετά από σχεδόν έναν ολόκληρο μήνα, ανέπνευσα αέρα που δεν ήταν… βαρύς κι ασήκωτος από κάθε λογής μυρωδιές, μυρωδιές που άλλοτε με ξελόγιαζαν κι άλλοτε με έκαναν να κλείνω τη μύτη. Περπάτησα περίπου εκατό μέτρα μέχρι τον κεντρικότερο δρόμο της γειτονιάς μου, και σε εκείνα τα εκατό μέτρα δεν είδα ούτε ψυχή στον δρόμο. Ανήκουστο! Ξαφνικά αισθάνθηκα ότι ήμουν σε μία πόλη-φάντασμα. Εικοσιπέντε μέρες στην Ινδία, ΜΙΑ φορά ένιωσα ότι ήμουν κάπου μόνος, σε μία παραλία της Goa, μάλιστα τράβηξα και φωτογραφία για να θυμάμαι ακριβώς τη μία και μοναδική στιγμή που βρέθηκα (αμ δε) μόνος, μόνο που τσουπ!, δεν πρόλαβα να βάλω τη μηχανή στην τσέπη και άκουσα ματς-μουτς πίσω από έναν βράχο. Ω ναι… Ούτε εκεί ήμουν μόνος λοιπόν (προσπαθώντας να μην κάνω χαλάστρα στα παιδιά, την έκανα με ελαφρά πηδηματάκια). Φθάνω λοιπόν στον κεντρικό δρόμο της γειτονιάς μου, βλέπω ένα αυτοκίνητο να έρχεται, περιμένω να περάσει πριν περάσω εγώ απέναντι, κι ο οδηγός τι κάνει;!!! Περνάει από μπροστά μου χωρίς να κορνάρει!!! Αυτοκίνητο πέρασε από δίπλα μου χωρίς να κορνάρει!!! Δεν είναι ότι είμαι ψώνιο, δεν είμαι η αρσενική έκδοση της Bipasha Basu να περνούν γυναίκες οδηγοί από δίπλα μου και να κορνάρουν, όμως μετά από 25 μέρες στην Ινδία, το να περνάει αυτοκίνητο από κοντά σου χωρίς να κορνάρει ο οδηγός, είναι κάτι που σε κάνει να… κολλάς, να αναρωτιέσαι τι πρόβλημα έχει το κλάξον του αυτοκινήτου! Επόμενο (και μεγαλύτερο όλων) σοκ; Τα πιτσιρίκια που έπαιζαν μπάσκετ στην αυλή του σχολείου, τι λέτε ότι φορούσαν;!!! Παπούτσια!!! Μετά από 25 μέρες είδα πιτσιρίκια να παίζουν φορώντας παπούτσια!!! Γι’ αυτό σας λέω, μία από τις πλέον αξέχαστες ημέρες ενός ταξιδιού στην Ινδία (στην οποία παρεμπιπτόντως δε βλέπω την ώρα να ξαναπάω, και την οποία θεωρώ τεράστια δασκάλα για κάθε ταξιδιώτη, για κάθε άνθρωπο γενικότερα, ειδικά Δυτικό), είναι η πρώτη μέρα που ξυπνάς στο σπίτι, μετά την επιστροφή σου…
No comments:
Post a Comment