Less than ten hours to go! (pinch me)

What do you write eight and a half hours before begining a trip you have been dreaming about for months and months? I'm really at a loss for words... I just feel that I waited for a long time, I took care of bunches of things that come with preparing for a trip to India, I made many sacrifices so as to be today a few hours before making this dream of mine real, and now it's the time to be... rewarded, let's say, for all my waiting, preparing and sacrificing, even though even THESE were great... I guess you will all agree with me that when something is important, then every single small or big sacrifice and 'pain' to lay your hands on it, IS worth it...
This is it, people. Next time you 'hear' from me I will be breathing Hyderabadi air! So what if people say that it's polluted because of the heavy traffic?... I'll be THERE to breath it, THAT'S what counts... :-)

Ήγγικεν η ώρα η ευλογημένη!

Πριν διαβάστε τις επόμενες αράδες, ρίξτε μια ματιά στο σχόλιο που μου άφησε χθες η ‘londonair’…

Επιστρέψατε πατριωτάκια μου; Το λοιπόν, όταν διάβασα το σχόλιό της… γούρλωσα τα μάτια… Στη δεύτερη χθεσινή παράγραφό μου έγραψα ότι έκανα διάφορες ‘βαθιές’ σκέψεις, ίσως επειδή η ώρα ήταν περασμένη κι επικρατούσε –σχεδόν- απόλυτη ησυχία (αν εξαιρέσω το γάβγισμα ενός σκυλακίου που καθόλου δεν θα μου λείψει τις 25 προσεχείς ημέρες), σκέψεις όμως που στο τέλος προτίμησα να κρατήσω για μένα και να μη σας ζαλίσω πολύ-πολύ… Η πλάκα είναι ότι το ‘ζουμί’ αυτών που έγραψα και τελικά διέγραψα, είναι αυτό ακριβώς που γράφει η ‘londonair’. Μα ακριβώς!... Κρατάω ανοικτό μυαλό χωρίς να έχω τρελές προσδοκίες, ΕΙΜΑΙ κάργα ενθουσιασμένος αλλά δεν τρέφω την ψευδαίσθηση ότι πηγαίνω κάπου όπου τα πάντα θα είναι παραδεισένια, βγαλμένα από μπροσούρες ταξιδιωτικών πρακτορείων, και πάνω απ’ όλα πηγαίνω γεμάτος περιέργεια, γεμάτος δίψα να δω, να μυρίσω, να ακούσω… Τόσο απλά…

Με την ευκαιρία, londonair μου, μακάρι να ήμουν εισοδηματίας, μακάρι να καθόμουν και απλά κάθε πρώτη του μήνα να μάζευα ενοίκια από τα πέντε –ανύπαρκτα- σπίτια μου, μακάρι να μην είχα την υποχρέωση να δουλεύω έξι μέρες την εβδομάδα, μακάρι να είχα την πολυτέλεια να φύγω τρεις μήνες από τη δουλειά μου και να έβλεπα την Ινδία από… την κορυφή μέχρι τα νύχια της. Επειδή όμως οι μέρες που έχω στη διάθεσή μου είναι… μετρημένα κουκιά, έπρεπε να διαλέξω μεταξύ βορρά και νότου. Δεκέμβρη μήνα, μεταξύ Ιμαλαΐων και ζεστού νότου, πες με παράξενο αλλά… δε ζορίστηκα πολύ να αποφασίσω... :-)

Δώρα, όπως βλέπεις κάνω αυτό που σου είπα στην εφημερίδα :-), το μπλογκάκι μου από σήμερα γίνεται δίγλωσσο, για να μπορώ κι εγώ σαν άνθρωπος να εκφράζομαι όπως θέλω (στα Ελληνικά, κάτι που τα μη τέλεια Αγγλικά μου δεν μου επιτρέπουν να κάνω στα… οξφορδιανά που έγραψες κι εσύ :-)), ΚΑΙ τα φιλαράκια μου από Αυστραλία μέχρι ΗΠΑ που δεν σκαμπάζουν γρι Ελληνικά να μαθαίνουν νέα μου.

Φίλτατες και φίλτατοι, αυτό ήταν… Έντεκα και δέκα λέει το ρολόι, κοντεύουν μεσάνυχτα, το ξυπνητήρι έχει ήδη ρυθμιστεί για τις έξι και μισή το πρωί (μη φθάσω και με την ψυχή στο στόμα στο αεροδρόμιο), τα πράγματα είναι στον σάκο (όχι στριμωγμένα, γιατί θα χρειαστώ χώρο στην επιστροφή για τα αναμνηστικά που θα ‘τσιμπήσω’ από εδώ κι από κει), και… τι άλλο από, «ΤΑ ΛΕΜΕ ΑΠΟ ΙΝΔΙΑ!»

No sleep...

No way... It's almost 5am and I find it impossible to fall asleep. Got back home from work around 11pm, stayed online until about 1am checking fhrai.com, getting accommodation ideas for all the places I will spend nights at, turned the laptop off, tried getting some sleep, but... no luck. After spinning around the bed for an hour, I gave up, turned the TV on, and how lucky did I get!, a Greek TV channel had the last three 'Survival 6' episodes back to back! A little after 4am I saw Jenna snatch the million bucks from Matt, did some zapping, nothing caught my attention, so I said I could give it another try and get some sleep... Nope. N O P E. All sorts of thoughts were crossing my mind, most of them had to do with the trip of course, so since either way I couldn't sleep... here I am...
Phew... That was close. I just wrote an endless paragraph mumbling about all sorts of deeeep thoughts of mine concerning my trip, and when I read it I decided to be a good guy and spare you... Yep, lots of deep thinking, which comes with writing at 5:20am, in complete darkness, hardly hearing any sound other than a dog bark (I love doggies but THIS specific one has tempted me more than once or twice the last 20 months to put an early end to its life).
Closing, I would just like to say that it's nice seeing that a bunch of people have visited my blog, taken the time to read something, even drop me a line or two. Generally I'm a grumpy loner who only occasionally feels like sharing personal stuff with people, but in this case I really wanted to share my excitement about this trip with others, and it's great to see that these 'others' are waaaay more than what I expected...
Hm... Talking about 'others', maybe tomorrow night I should rent a DVD with a whole circle of 'LOST' episodes (you need to be a 'LOST' fan to know what 'others' has to do with this series). Either way, I don't see me get any sleep tomorrow night either...
5:45am, 9:15 in India... Say what? I sound as if virtually I'm already there? What in the world makes you say that?!!!...

Fighting preconceptions

“Don’t expect any politeness in Mumbai. It’s been named the world’s rudest city”. I heard this on Al Jazeera International a while ago… It got me thinking… If you ask me, one of the hardest tasks someone has to face from the day he decides to travel to India until the day he arrives there, is maintain a clear and open mind. Is Mumbai indeed the world’s rudest city? I don’t know… Given that it’s one of the world’s biggest cities, it makes perfect sense having a big number of rude people, I guess, as well as a huge number of polite people. Common sense… My point is, you go to… Hawaii, for example, you have heard amazing stories about how friendly the people are, there, you bump onto someone, shoulder to shoulder, you say “sorry”, he says nothing, he just passes you by, and you tell yourself, “oh well, just an exception to the rule”. The same scene happens in Mumbai, your first day there, and you tell yourself, “typical Mumbaikar”… See what I mean? “As a westerner you attract locals’ attention, they pretend to want to help you, but actually they are just after your money”, is another ‘tip’ you get from… experienced India travelers, as you are getting prepared for your own first ever trip there. Is this true? To some extend, I bet it is. The task a virgin India traveler faces, is to keep in mind that not EVERY ‘friendly’ or Friendly Indian is after your money… Cleanliness/dirt? Same thing. In Damascus I stayed at the best, supposedly, budget hotel, the one coming with the best recommendations from all guidebooks, and yet, the first morning I woke up with 104 (yep, counted), bites from those little sneaky creatures that hide in the bed until you fall asleep and then they take advantage of your fatigue/deep sleep to throw a royal party on your body, drinking your blood until they have no more spare room in their greedy bellies… It happened to me in Damascus, in a well-recommended hotel, so I said, “OK, just an exception to the rule”. What will I say (hope not) if the same thing happens to me in… Mysore, for example? “So typical of India…”, even if it happens to me a whole week after I first step on Indian soil. It’s easy to fall in the trap of adopting a preconception. What’s hard is to keep an open and clear mind, and it IS hard because India comes with a whole bunch of negative descriptions, as well as positive ones, of course… But the thing is, when you fall in the ‘trap’ of adopting a complimentary cliché, even if it is not 100% accurate, no harm is done… When you blindly adopt a negative cliché, you risk being unfair, you risk making a whole mountain out of a tiny molehill, and what’s maybe even worse, is that once your trip is over, you become the continuer of the same defamatory stories you were ‘fed’ yourself before arriving at India… Do I sound too ‘pro India’? This is not my intention… My intention is to sound ‘pro keeping an open and clear mind before and during a trip, any trip’, not being ready to… behead a whole country and its people after the first unpleasant or annoying situation you find yourself into. That’s all…

Five days to go, and I feel like (no giggles, please) Jodi Foster in ‘Contact’, towards the end of the movie, when she is in that… ‘ball’, free falling, being overwhelmed by excitement, knowing that she is about to experience something unique, not knowing though what exactly to expect… (now you can giggle).

My itinerary

Here it is (weather/planes/trains/Brahma/Vishnu/Shiva/Allah/God/health permitting):

1 Dec – early arrival at Mumbai, midday flight to Hyderabad

2 Dec – Hyderabad

3 Dec – Hyderabad (night train to…)

4 Dec – Chennai

5 Dec – Chennai (possible day trip to Mamallapuram)

6 Dec – Chennai (night train to…)

7 Dec – Mysore

8 Dec – Mysore

9 Dec – Bangalore

10 Dec – Bangalore

11 Dec – Bangalore, afternoon flight to Trivandrum

12 Dec – Trivandrum (Kovalam beach? Depends on the mood)

13 Dec – Day trip to Kanyakumari

14 Dec – Trivandrum-Kochi, making one or two stops on the way

15 Dec – Kochi

16 Dec – Kochi (early afternoon train to…)

17 Dec – Goa

18 Dec – Goa

19 Dec – Goa

20 Dec – Goa (late afternoon train to…)

21 Dec – Mumbai

22 Dec – Mumbai

23 Dec – Mumbai

24 Dec – Mumbai

25 Dec – early morning flight back home via Bahrain-Athens

1 Jan – Beginning of my “where to, next?” thinking…

The veils are falling, one by one...

A pal/ex colleague of mine kind of… told me off for writing too much (can you believe this guy’s nerves?!!), so today I’ll try to follow his advice and keep this post terribly short. I was thinking about what to write today, and my eyes fell on Tom Robbins’ ‘Skinny legs and all’ (‘Ο χορός των εφτά πέπλων’, στα Ελληνικά), squeezed in some shelf, among other Tom Robbins’ books (big fan of his). Isn’t spending the last days before starting a big trip you have been dreaming about for months, like watching Salome’s dance? Think about it… Yesterday I went downtown to window-shop and spotted a couple of things I need to buy before leaving for India. Today I visited weather.com, they have 10-day forecasts, and for the first time I had the chance to see what the weather will be like my first day in India. Tomorrow at work I’m filling in the application form for my leave, and the day after that I am starting taking my anti-malaria pills. Saturday morning? Going downtown again to buy myself a ‘cute’ Swiss knife and a small daypack I fell in love with. Every single day a veil falls, and as that happens, the excitement grows bigger and bigger. If you have read the book you must remember the description of the spectators’ reactions as the little skinny dancer finished every ‘round’ of her bewitching dance by letting a veil fall… Their hearts kept beating faster and faster, their foreheads kept getting more and more wet, their mouths kept getting drier and drier, holding their breath for the moment they knew the little skinny dancer would be left without any veils covering her body… Less than eight days to go, and I’m loving every single minute of the sweet anticipation until the moment I’ll wake up next Thursday morning, to go to the airport (as if I will get any sleep the night before that)…

Do ‘white lies’ count as real lies?

Yesterday I dedicated my post to the power of positive thinking. Today, pushed by a sad event that happened relatively close to Kolkata (Calcutta) a couple of days ago, I choose ‘the power of… white lying’ as topic of the day. Some hardliners, passionate lovers of truth, may say that a lie is always a lie, no matter if it is a small or big one, no matter if it is an innocent one or not, no matter if it is a ‘white’ one or not. But let’s be honest here… I’m willing to bet my whole Lonely Planet guidebooks collection (in other words, one of my fetishes) on that all of us, occasionally, resort to little ‘white’ lies, for various reasons, don’t we…

In my case, these last months, the main receivers of the… few, OK, not so few, eeehm, come to think of it… anything but few, OK, you got me, a whole BUNCH of white lies I needed to say, were my… poor parents. The thing is… they don’t just love me, more like… they live because I live, which may have to do with the fact that I am an only child (yep, Spoiled is one of my middle names, one of the first in the list, and with capital S). Anyhow, put yourself in my shoes and imagine what you would say to my parents if they asked you, the day before yesterday, “what was that we saw on the news about a train blast in India?” (more than ten people died in a bomb explosion in West Bengal). Let me answer myself… The ONLY thing you can do in such a case, is… yeah, I think THIS is the most appropriate word, BULLSHIT your parents. “The part of the country I am going to, has nothing to do with the place this bomb explosion happened. The part of the country I am going to is 100% safe. Nooooothing to worry about” (as if only a few months ago, much worse things didn’t happen in Mumbai…). Before that, I had to face questions like, “what kind of rooms are you going to stay at? What are you going to eat there? Don’t they only eat spicy food? You haven’t touched spicy food once in your life… Are their airplanes safe, or are they like those old Russian ones that fall every now and then (they know I am taking two internal flights)? What are their trains like? We hope they are not like those old ones we used to travel with to Germany back in the sixties… What if you get sick? What if you get robbed? How are you going to return home without money/tickets/passport?” and so on, so on, so on… Answers (feel free to… admire me): “since accommodation is so cheap in India, I will only stay at four star hotels. Noooothing to worry about. I have already made all the necessary bookings, great clean rooms will be waiting for me. I’ll be sleeping like a king… Food? I will only trust the hotels’ restaurants, where the hygiene standards are very high. The government has a body which inspects restaurants at hotels every now and then, and when they find a fault in the hygiene standards, they shut down not only the restaurant, but also the hotel. They are very-very strict… Noooothing to worry about. And not all their dishes are spicy… Airplanes? Super safe! For your information, they have earned awards for their safety… Trains? The new Thessaloniki-Athens intercity which is supposed to be top class, is crap if you compare it with modern Indian trains. They keep them spotlessly clean, and there are attendants, amazingly polite all of them, who take care of things in case you need something. All Indians speak perfect English, so communicating with them will be piece of cake. Noooothing to worry about. Sick? I have bought a great travel insurance, so if something happens to me, I will be taken to the best hospital and I will pay nothing for it. Robbed? The same travel insurance will cover me in case I get left with no money/tickets/passport. Everything has been taken care of. Noooothing to worry about…”

What’s true from all these? Well… not all Indian dishes are spicy. That’s true. And Air Deccan, the low-cost airline I’m flying with, twice, has a good safety record (hasn’t gotten any award of course, but a little exaggeration doesn’t hurt, if it makes your worrying parents less worried). Also, a good number of Indians are quite fluent in English, and I’m sure I will meet MANY locals who will be THAT fluent that I myself will sound like a beginner… Apart form these three, well… let me put it this way: don’t take any words of mine for granted…

Happy birthday to me

Οι αρκετοί e-pals μου (μη Έλληνες, όλοι τους), μου έχουν φάει τα αυτιά να αρχίσω να γράφω και στα Αγγλικά για να καταλαβαίνουν κι αυτοί οι δύσμοιροι τι γράφω, οπότε για σήμερα τουλάχιστον, ‘το γυρίζω’…

Since A) today is my birthday, B) some people, especially 30 somethings, tend to get moody on their birthday, and C) this blog is all about my upcoming trip to India, I decided to have as topic of the day, this one: the joys of seeing the glass half full, instead of half empty! (Yep, an optimist I am indeed, as well as a positive thinker by nature –I wish to believe). Last night I was thinking about how I feel now that I am… officially 31. I gave it some thought, I brought in mind who I was and where I was ten years ago, and believe it or not, I came to the conclusion that being 31… well, ROCKS! For a series of reasons… To name only one, today I have the luxury to make myself little ‘gifts’ that ten years ago I couldn’t even dream of. Which brings me to my soon to begin trip to India and how my “I prefer seeing the glass half full rather than half empty” mentality was tested repeatedly these last weeks/months. Beforehand, I’m clearing out that no test was really hard, the idea of canceling my plan did NOT cross my mind at any point. It’s just that every now and then, ‘issues’ came up, ‘issues’ I had to deal with, and it was up to me to do so thinking positively, or getting pissed. For a start, the guys from the Indian embassy at Athens informed me that they didn’t accept mail visa applications (unlike the Syrians or the Australians, among others), which meant that I had to make the 500km (that’s 310 miles for our fellow Americans) trip to Athens, ‘waste’ two days off from work (days I was planning on spending at India), plus, spend money I was hoping to save for the trip. Instead of getting pissed, I looked at the bright side of it, and a brrrright side there was for sure, since I seized the opportunity to spend 24 great hours with my uncles in Athens, who had invited me over a zillion times, but I was never that much of a good nephew to… honour them with a visit. Plus, I got to make a short sightseeing around Athens, which I loved. I bought a 24 hours metro/tram/trolley/bus ticket and boy, did I use it or DID I USE IT?... (especially using the metro system -non existent in my own city, Thessaloniki- made me feel so nice that I must have looked to other passengers like a happy-happy puppy swinging its tail…)

Then, there was the big ‘health’ issue. This is going to be my 38^th trip abroad (bragging?! I?! Naaaaa... Oh well, maybe just a liiittle), but up to now I never needed any vaccines before traveling somewhere, I never had to talk to a doctor, I never had to consider taking pills to protect me from certain diseases while on a trip. I didn’t jump out of excitement hearing that it would be wise to have a needle stuck on my arms five times before taking the flight to Mumbai, and hell no, I was anything but thrilled reading about the possible side-effects of Lariam, the anti-malaria pills I’m taking before, during, AND after the trip, but, on the other hand, talking to doctors, reading, searching, cross-checking info (helloooo, journalist writing these lines, what did you expect?), was damn interesting. I learned things, things I wouldn’t have learned if it wasn’t for my commitment to make this trip to India, no matter what.

I’m trying to keep all my posts relatively short, so I’ll wrap this one up with one last ‘test’ I had to take, possibly the most pleasant of all, for a languages’ freak like My Highness… Every time I visit a new country, I do my… homework and learn some basic expressions. Hungarian, Hebrew and Arabic had been the biggest challenges up to now, but doing the same preparation for a trip to India makes learning 20 key phrases in… Hebrew for example, look like piece of cake. “Is Hindi THAT more difficult than Hebrew?” This is NOT the question… The thing is that Hindi may be, indeed, the closest India has to a ‘national language’, but if you are traveling to several different States in the south and you are vain enough to want to impress the locals (my case), you learn every single key phrase in Hindi AND Telugu (Andhra Pradesh) AND Tamil (Tamil Nadu) AND Kannada (Karnataka) (tired? There is more…) AND Malayalam (Kerala) AND Konkani (Goa) (patience, just one left) AND Marathi (Maharashtra), in other words, in every single MAIN language of the States you are visiting. “What a pain…”, someone could say. “Why bother?...” What a question! Because this is part of the fun when preparing for a trip!! “What a geek…”

Bottom line: I haven't stepped my feet on Indian soil yet, but this trip has already taught me heaps of stuff, plus, has given me lots of reasons to get excited about. All it took was a good dose of positive thinking...

Δεν θα φύγω από την Ινδία χωρίς να… (3)

…έχω δει πώς ακριβώς ‘δουλεύουν’ αυτά τα… περίφημα ‘κινέζικα ψαράδικα δίχτυα’ που βλέπω σε φωτογραφίες από μία πόλη ονόματι Kochi (ή Cochin, κατά το αγγλικότερο). Λένε ότι αυτό είναι το μόνο μέρος εκτός Κίνας στο οποίο ακόμη χρησιμοποιούν ψαράδες τέτοια δίχτυα, θεωρείται ένα από τα βασικότερα αξιοθέατα της πόλης, επομένως… θα στήσω καρτέρι, έστω κι αν χρειαστεί να ξυπνήσω άγρια χαράματα, για να δω τους ψαράδες επί τω έργω. Στην ίδια πόλη λέω να παρακολουθήσω και μία παράσταση ‘kathakali’. Είναι λέει μία… form of Indian dance-drama, χαρακτηριστική της Kerala, της πολιτείας στην οποία βρίσκεται το Kochi. Είμαι φαν του θεάτρου και του δράματος; Εεεεεμ, δεν θα το ‘λεγα… Κουλτουριάρα γυναίκα να προσπαθούσα να ρίξω, δεν θα έβρισκα το θράσος να της πω ότι είμαι τακτικός του θεάτρου… Στην προκειμένη περίπτωση όμως, κι επειδή όταν ταξιδεύω γίνομαι άλλος άνθρωπος (από πολλές απόψεις), μου φαίνεται καλή ιδέα…

…έχω στείλει σε κάποιον συνάδελφό μου sms του στυλ, «αδερφέ, είμαι αραγμένος στην αμμουδιά εξωτικής παραλίας, υπό τη σκιά φοίνικα, με τη θερμοκρασία στους 30 και βάλε, και μιλιούνια Σκανδιναβές/Ολλανδές/Γερμανίδες/Αγγλίδες να κάνουν παρέλαση μπροστά μου. Πώς τα περνάτε εκεί; Μαθαίνω ότι στη Θεσσαλονίκη κάνει ψοφόκρυο και χιονίζει. Καλό κουράγιο βρε…» Μεταξύ μας, οι παραλίες που είναι πήχτρα στον κόσμο με κάνουν να αισθάνομαι άβολα και τις αποφεύγω όπως ο διάολος το λιβάνι, οπότε τη μόλις περιγραφείσα παρέλαση δεν με βλέπω να την απολαμβάνω *αναστεναγμός*. Όμως σε εξωτικΕΣ παραλίΕΣ (πληθυντικός), όντως θα λιαστώ. Πού; Στη… θρυλική πλέον, Goa, την πολιτεία της Ινδίας που οι παραλίες της είναι σχεδόν συνώνυμες, στις μέρες μας, με ακόλαστα rave parties. Μεταξύ μας πάλι, ξενέρωτος είμαι, δεν πίνω/καπνίζω/χορεύω/κάνω χρήση ναρκωτικών, επομένως… λίγο ξεκάρφωτος θα είμαι εκεί, αλλά… ε και; Ακόμη και οι ξενέρωτοι έχουμε δικαίωμα στις εξωτικές παραλίες!!!

Άσχετο: κουλτουριάρης δεν είμαι, party animal δεν είμαι, καινούργια γυναίκα πού θα βρω, μου λέτε;… Χμμμ…

…έχω συμμετάσχει στα γυρίσματα ταινίας του Bollywood! (Bo-mbay + ho-llywood = Bo-llywood, το χαϊδευτικό της κινηματογραφικής βιομηχανίας της άλλοτε Βομβάης και νυν Mumbai). Όχι, δεν είναι(;) ότι έχω μεγάλη ιδέα για τον εαυτό μου, απλά διαβάζω περιπτώσεις δυτικών τουριστών που βρίσκονται αυτόν τον καιρό στο Mumbai ή ήταν εκεί στο πρόσφατο παρελθόν, και βλέπω ότι τελικά αν το κυνηγήσω λίγο, δε μου τη γλιτώνει. Πώς κι έτσι; Τα πράγματα έχουν ως εξής: κατά μέσο όρο, κάθε μέρα ολοκληρώνονται τα γυρίσματα δύο ταινιών (ναι, καθημερινά, ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΑ, κατά μέσο όρο. Οι μπολιγουντιανοί γυρίζουν ταινίες με το τσουβάλι), στις οποίες κατά κανόνα χρησιμοποιούνται μερικές δεκάδες δυτικοί τουρίστες σαν… συμπλήρωμα στο ντεκόρ. Πηγαίνουν υπάλληλοι της παραγωγής στην ‘Πύλη της Ινδίας’, το αξιοθέατο του Mumbai από το οποίο κάθε τουρίστας αρχίζει την περιήγησή του στην πόλη, ‘τσιμπάνε’ καμιά δεκαριά, τους δίνουν από 500 ρουπίες (περίπου 10 ευρώ), τους πηγαίνουν μέχρι τον χώρο στον οποίο γίνονται τα γυρίσματα, τους ντύνουν καταλλήλως, τους χρησιμοποιούν στα γυρίσματα μίας ημέρας, και… αυτό ήταν. Ο μπολιγουντιανός έχει κάνει τη δουλειά του, κι εσύ μένεις όχι τόσο φυσικά με τα 10 ευρώ, όσο πολύ περισσότερο με την εμπειρία τού να έχεις δει ‘από μέσα’ πώς γυρίζεται μία μπολιγουντιανή ταινία. Εμφανισιακά δεν έχω και τα μαύρα μου τα χάλια, ψηλό ‘παιδί’ (‘παιδί’ που αύριο κλείνει τα 31 του, πλάκα-πλάκα) είμαι, οπότε… δεν κατάααλαβα δηλαδήηη, τι παραπάνω θα έχουν άλλοι δυτικοί τουρίστες από μένα;!

The end (για την ώρα. Προχθές, χθες και σήμερα, διάλεξα από ένα χαρακτηριστικό κάθε προορισμού μου στην Ινδία. Μένει ένα ακόμη «δεν θα φύγω από την Ινδία χωρίς να...», με πράγματα που δεν έχουν να κάνουν αυστηρά με έναν συγκεκριμένο προορισμό. Παρεπιπτόντως, αν κάποιος/α διαβάζει αυτές τις γραμμές κι έχει κάτι να προτείνει, είτε έχει πάει στην Ινδία είτε απλά έχει ακούσει κάτι που του/της έκανε εντύπωση, είμαι ΟΛΟΣ ΑΥΤΙΑ).

Δεν θα φύγω από την Ινδία χωρίς να… (2)

…το έχω ρίξει έξω στο Bangalore. Ήταν η πρώτη πόλη της Ινδίας που ωφελήθηκε τα μάλα από τις επενδύσεις ξένων εταιρειών IT (Information Technology για τους μη μυημένους, μεταξύ των οποίων συμπεριλαμβάνω και την αφεντιά μου) στη χώρα, χρήμα με το τσουβάλι άρχισε να ρέει στην πόλη (όχι για όλους φυσικά, αλλά για αρκετούς), αυτό (ίσως και η καθημερινή επαφή με δυτικούς που δούλευαν/δουλεύουν εκεί, δεν ξέρω, λέω, απλά μαντεύω), είχε σαν αποτέλεσμα πολλοί από τους έχοντες να στραφούν σε έναν πιο… δυτικό τρόπο ζωής, λέγεται ότι το Bangalore είναι η μοναδική μεγάλη πόλη της Ινδίας στην οποία, για παράδειγμα, μπορείς να δεις ανύπαντρα ζευγάρια να κυκλοφορούν πιασμένα χέρι-χέρι, η δε νυχτερινή ζωή του λέγεται ότι δεν έχει να ζηλέψει σε τίποτα εκείνη μεγάλων πόλεων της Δύσης. Να βγαίνω βράδυ στη Θεσσαλονίκη δυστυχώς δεν το συνηθίζω, αλλά μια και θα είμαι στην πρωτεύουσα της νυχτερινής ζωής της Ινδίας, θα το ρίξω λίγο έξω…

…έχω δει τα… περίφημα ‘τροπικά πουλιά’ που με έβαλαν στον πειρασμό να συμπεριλάβω το Trivandrum στο… οδοιπορικό μου στην Ινδία. Την πρώτη φορά που επισκέφθηκα την ιστοσελίδα της ινδικής πρεσβείας στην Αθήνα για να δω τι παίζει με βίζα, διάβασα την ιστορία ενός Έλληνα (καλλιτέχνης ήταν, αλλά τι ακριβώς… θα σας γελάσω, και δεν το θέλω. Ζωγράφος, γλύπτης, κινηματογραφιστής; Δεν παίρνω όρκο), ο οποίος πήγε για κάποιο λόγο στη συγκεκριμένη πόλη (πρωτεύουσα της πολιτείας της Kerala, μια ανάσα από το νοτιότερο σημείο της χώρας, έτσι… για να μαθαίνουμε και λίγα πράγματα), κι έγραψε ένα μικρό κείμενο για να μοιραστεί τις εντυπώσεις του. Αυτό που μου έμεινε λοιπόν από την περιγραφή του, ήταν η αναφορά του, φυσικά, στην αφόρητη ζέστη, στην υγρασία επιπέδου… 110%, ΚΑΙ, στα τροπικά πουλιά που πετούσαν λέει πάνω από το κεφάλι του στους δρόμους όλης της πόλης. Αυτό ήταν… Τσίμπησα… «Αυτό πρέπει να το δω», είπα τότε, κι αφού το είπα, λήξις…

…έχω πατήσει στο νοτιότερο άκρο της Ινδίας, στην αμμουδιά του μικρού Kanyakumari. Διαβάζω ότι πρόκειται για σημαντικό προσκυνηματικό κέντρο των Ινδουιστών, ότι η κωμόπολη αυτή πολύ λίγα, έως ελάχιστα, έχει, για να τραβήξει ξένους επισκέπτες, αλλά αδιαφορώ. Ανέκαθεν, τα μέρη με… end of the world feeling, ασκούσαν γοητεία πάνω μου. Πιτσιρικάς διάβαζα για τον Υπερσιβηρικό σιδηρόδρομο, και σκεφτόμουν πώς είναι να φθάνεις μετά από μέρες στο Βλαδιβοστόκ, και ξαφνικά να βλέπεις για πρώτη φορά στη ζωή σου τον Ειρηνικό Ωκεανό (λες και έχει κάποια τεράστια διαφορά από τον Ατλαντικό, αλλά… λέμε τώρα). Διάβαζα για τις Ηνωμένες Πολιτείες, κι έλεγα πως όταν έρθει η ώρα να πατήσω το πόδι μου εκεί, δεν θα φύγω χωρίς να πάω μέχρι το νοτιότερο νησί των Keys, μια ανάσα από την Κούβα. Κοιτούσα την Ινδία στον χάρτη και το μάτι μου κολλούσε στη ‘μυτούλα’, εκεί, κάτω, νότια, κι αναρωτιόμουν πώς είναι να στέκεσαι εκεί και να ξέρεις ότι έχεις μία ολόκληρη τεράστια χώρα στην… πλάτη σου. Με τον Υπερσιβηρικό δεν έχω ταξιδέψει, στις Ηνωμένες Πολιτείες δεν έχω πατήσει (κι ούτε πρόκειται, όσο οι Αμερικάνοι επιμένουν να αξιώνουν βίζα από τους Έλληνες πολίτες, πείτε με παράξενο, στριμμένο, στρυφνό), όμως το Kanyakumari… δεν μου τη γλιτώνει…

Το be continued...

Δεν θα φύγω από την Ινδία χωρίς να… (1)

Έγραψα χθες ότι δεν υπάρχει περίπτωση να περάσω 25 μέρες στην Ινδία χωρίς να πάω σε έναν τουλάχιστον αγώνα κρίκετ. Αν ο μέσος Έλληνας είναι κολλημένος με το ποδόσφαιρο και το μπάσκετ, ο μέσος Ινδός είναι τρελός και παλαβός, μιλάμε για… «κύρια δικαστά, αν με καταδικάσετε σε θάνατο, η τελευταία επιθυμία μου είναι να δω έναν τελευταίο αγώνα» καταστάσεις, με το κρίκετ… Αυτό μου έδωσε ιδέα για το τι να γράψω σήμερα. Χωρίς πολλά-πολλά λοιπόν, «ΔΕΝ θα φύγω από την Ινδία χωρίς να…» (παίρνοντάς τα με χρονολογική σειρά)

…μου έχει πονέσει ο λαιμός χαζεύοντας τους μιναρέδες του Charminar στο Hyderabad (σιγά μη συνεχίσω να εκτίθεμαι βάζοντας τους τόνους σε ινδικές λέξεις όπου μου καπνίσει… Επιστρατεύω λατινικούς χαρακτήρες και ησυχάζει το κεφαλάκι μου). Κι επειδή κανείς σας δεν έχει την υποχρέωση να ξέρει τι είναι το Charminar, προχωρώ στο παρασύνθημα: φανταστείτε την Αψίδα του Γαλερίου (την ‘Καμάρα’ ντε… Θεσσαλονίκη; Εγνατία με Ναβαρίνου; Α να γεια σου…), 56 μέτρα ύψος, 30 μέτρα πλάτος, κι αυτό επί τέσσερα, τέσσερις καμάρες δηλαδή, ένα μικρό τζαμί ωσάν… καπέλο στην οροφή αυτού του τετράγωνου κτίσματος, και ψηλούυυυυς μιναρέδες σε κάθε μία από τις τέσσερις γωνίες. Όταν το πρωτοείδα σε φωτογραφία ξεστόμισα ένα βαθύτατο, καρα-φιλοσοφημένο και απύθμενα ψαγμένο και εμπεριστατωμένο… «ΟΥΑΟΥ», κι από τότε κόλλησα. Ο οδηγός του Lonely Planet λέει ότι αν δώσεις στον ‘υπεύθυνο’ εκεί ένα… μπαχτσισάκι, σε αφήνει να ανέβεις τα σκαλιά. Χαλάλι…

…έχω περπατήσει τα περισσότερα από τα δώδεκα χιλιόμετρα της Marina Beach στο Chennai. Οι Chennaiites υποστηρίζουν ότι η παραλία της πόλης τους είναι η μεγαλύτερη σε μήκος στον κόσμο, αλλά η αλήθεια είναι κομματάκι διαφορετική. Ή εν γνώσει τους πουλάνε παπά, ή έτσι τους έχουν μάθει να λένε… Όπως και να έχει, η θάλασσα μπορεί να είναι πιο βρόμικη κι από τον Θερμαϊκό, αλλά ειδικά κατά το σούρουπο λέγεται ότι η παραλία είναι σκέτη απόλαυση, με οικογένειες ολόκληρες να το στρώνουν στην αμμουδιά, με παλικαράκια να… κόβουν κίνηση (εξ αποστάσεως βέβαια), μπας και τσιμπήσουν κανένα κοριτσίστικο χαμόγελο μικράς που απολαμβάνει την τσάρκα στην παραλία μετά του/της πατρός/μητρός της, με πλανόδιους πωλητές να κουβαλούν την πραμάτεια τους ελπίζοντας να βγάλουν μεροκάματο (κι αν πετύχουν κανέναν αφελή δυτικό, δεν αποκλείεται μέσα σε ένα απόγευμα να βγάλουν και… μηνο-κάματο, μια και δυτικός=λεφτάς=υποψήφιο θύμα, όπως συλλέγω από ‘ανταποκρίσεις’ ταξιδιωτών που είναι αυτόν τον καιρό στην Ινδία), και με ακόμη περισσότερους καροτσο-καντινιέρηδες να σου σπάνε τη μύτη με τις λιχουδιές τους, προκαλώντας σε να πεις, «θα δοκιμάσω, κι ας το πληρώσω ακριβά όλο το βράδυ(…)».

…έχω αγοράσει στο Mysore κάτι σε μετάξι, σανδαλόξυλο και λιβάνι. Η μάνα μου άκουσε κάπου (απορώ πού, με δεδομένο ότι στην τηλεόραση βλέπει μόνο Λαμπίρη, Τατιάνα, Τριανταφυλλόπουλο και τα ξαδέρφια Αρναούτογλου –υπάρχει κι ο Σάκης, το παλικάρι που λέει τον καιρό στην ΕΤ3), ότι στην Ινδία παράγουν καταπληκτικής ποιότητας μετάξι, και φυσικά δεν έχασε την ευκαιρία να μου το ρίξει πλάγια-πλάγια, να δει αν ο κανακάρης της θα ‘τσιμπήσει’… Μια και το Mysore φημίζεται για το μετάξι του, θα το κάνω το καλό (μοναχοπαίδι με έχει η καημένη, αν δεν δει χαρά από μένα από ποιον θα δει;). Όσο για το σανδαλόξυλο και το λιβάνι, διαβάζω ότι αποτελούν σήματα κατατεθέντα του Mysore, και μια κι έχω κόλλημα με οτιδήποτε μυρίζει ωραία, θα το βάλω το χέρι στην τσέπη, αν και κατά πάσα πιθανότητα θα με πιάσουν κορόιδο (λένε ότι οι περισσότεροι πωλητές νοθεύουν τα αρώματά τους ποντάροντας στο ότι κάποιοι δεν έχουν ιδέα πώς να ξεχωρίζουν το pure σανδαλόξυλο από το ‘πειραγμένο’, και δυστυχώς είμαι ένας από αυτούς. Θα προσπαθήσω να το παίξω γνώστης, αλλά έχω ήδη αρχίσει να συμβιβάζομαι με την ιδέα ότι θα… μου πιάσουν τον πισινό). Καμιά παραγγελία από Ινδία; Έεεελα τώρα που γυρίζειιιι…

To be continued…

Παρθένος ετών τριάντα

Η πινοκιάζουσα μύτη μου με δίνει στεγνά, προδίδοντας ότι είμαι 31 (παρά ολίγων ημερών) και όχι 30, όμως (στην προκειμένη περίπτωση με συμφέρει να πω)… γιατί να κολλήσουμε στο φύλλωμα ενός μικρού δέντρου τη στιγμή που υπάρχει ένα ολόοοοκληρο δάσος που περιμένει να το περιδιαβούμε (το ’σωσα); Η ουσία είναι ότι παρά το γεγονός πως έχω πατήσει τα πρώτα –άντα, και παρά το γεγονός ότι τα ταξίδια που έχω κάνει στο εξωτερικό είναι (γιούπιιιι!!!) περισσότερα από τα χρόνια μου (ναι, ‘ώριμος’ είναι ένα από τα μεσαία ονόματά μου), υπάρχει ακόμη μία παρθενιά μου σχετική με ταξίδια που δεν έχω χάσει, αλλά είναι… καταδικασμένη να σπάσει κι αυτή, εντός ολίγων εβδομάδων. Δεν έχω ταξιδέψει ποτέ μόνος… Μα ποτέ… Πάντοτε, είτε είχα παρέα, είτε με περίμενε παρέα εκεί που πήγαινα (ένα από τα καλά τού να έχεις pen pals σε ένα κάρο χώρες). Όπα… Δικαίωμα… Τώρα που το σκέφτομαι, ΕΧΩ ταξιδέψει μόνος, αλλά ήταν σε αποστολές για κάποια εφημερίδα. Μετράει; Δε μετράει. Όταν πηγαίνεις αποστολή, παίρνεις το αεροπλάνο, φθάνεις στον προορισμό σου, κάνεις τη δουλειά σου, κι επιστρέφεις, δεν έχεις χρόνο για… πολλά-πολλά (αυτό τουλάχιστον νομίζουν οι διευθυντές των εφημερίδων… Πόσο μακριά νυχτωμένοι είναι οι καλοί μου…). Καταλήγω: ΔΕ μετράει. Να ‘μαι λοιπόν, 14 μέρες πριν αρχίσω το πρώτο σόλο ταξίδι της ζωής μου, αντιμέτωπος με ερωτήματα που φευγαλέα περνούσαν από το μυαλό μου παραμονές έναρξης κι άλλων ταξιδιών, φευγαλέα μόνο όμως, μια και υπήρχε το ‘μαξιλαράκι’ της παρέας, του συνταξιδιώτη, του φίλου που θα με φιλοξενούσε. Τα ερωτήματα αυτά, προσαρμοσμένα στα δεδομένα της Ινδίας, είναι κάπως έτσι: τι θα γίνει όταν (προσπερνάω το ‘αν’, μια και… 25 μέρες θα είναι αυτές, θεωρώ απίθανο να τη γλιτώσω ΤΟΣΕΣ μέρες) πέσω ένα βράδυ για ύπνο με χάλια στομάχι, και αντί για 6-7 ώρες στο κρεβάτι περάσω τη βραδιά κάνοντας το δρομολόγιο κρεβάτι-τουαλέτα-κρεβάτι κάθε είκοσι λεπτά; Κι αν ανεβάσω τρελό πυρετό, ποιος θα σκουπίσει τον ιδρώτα από το μέτωπό μου (είπα να δραματοποιήσω λίγο την εικόνα…); Τι θα γίνει αν με κλέψουν και βρεθώ ξαφνικά άφραγκος, μόνος, άγνωστος μεταξύ αγνώστων, τόσο μακριά από τη μαμά πατρίδα; Ποιος θα προσέχει τα πράγματά μου στο τρένο όταν πάω στην τουαλέτα; Όταν δω κάτι που θα με κάνει να σκάσω στα γέλια, σε ποιον θα γυρίσω για να το σχολιάσουμε μαζί; Εκείνο το μεσημέρι που θα πάω σε αγώνα κρίκετ, σε ποιον θα στραφώ για να θάψουμε από κοινού τούτο το άθλημα που θεωρώ ένα από τα πλέον βαρετά που επινόησε ποτέ ανθρώπινος νους; (παρ’ όλα αυτά, δεν υπάρχει περίπτωση να φύγω από την Ινδία χωρίς να πάω τουλάχιστον σε ένα παιχνίδι. Είναι σαν να πηγαίνεις στο Παρίσι χωρίς να αφιερώσεις λίγο χρόνο για να δεις από κοντά τον Πύργο του Άιφελ). Κι ίσως το πιο σημαντικό από όλα, όταν στρωθώ στην αμμουδιά του Κανιακουμαρί (ιδέα δεν έχω που τονίζεται η λέξη, είναι η μικρή πόλη στο νοτιότερο-ότερο-ότερο άκρο της Ινδίας) για να χαζέψω τη θέα να δύει ο ήλιος στο βάθος της Θάλασσας της Αραβίας, και ταυτόχρονα να σκάει μύτη το φεγγάρι από την πλευρά του Κόλπου της Βεγγάλης, έχοντας επιπλέον τον Ινδικό Ωκεανό φάτσα μπροστά μου, με ποιον θα μοιραστώ αυτήν την ανάμνηση, κι όλες τις άλλες όμορφες αναμνήσεις από αυτό το ταξίδι; Απάντηση σε όλα αυτά (και σε πολλά περισσότερα ερωτήματα); Όπως θα έλεγε κάποιος Αυστραλός (Αυστραλία=αγαπημένη μου χώρα μεταξύ όλων όσων έχω επισκεφτεί, τουλάχιστον για την ώρα), no worries, mate… Σχεδόν κάθε ερώτηση έχει την απάντησή της, σχεδόν κάθε πρόβλημα έχει τη λύση του, και σχεδόν κάθε αδιέξοδο έχει κάαααπου σε μια γωνιά μία χαραμάδα από την οποία μπορείς να ξεγλιστρήσεις… Αν υπάρχει ένα πράγμα που έχω μάθει μετά από τόσα ταξίδια, αυτό είναι ότι τα απρόοπτα, κάθε λογής απρόοπτα, come with the package, κι ενίοτε μπορεί να αποτελούν μέρος των καλύτερων αναμνήσεων που κουβαλά κανείς επιστρέφοντας σπίτι… «Τι μας λες ρε φίλε; Θα σου κλέψουν λεφτά/πιστωτική/διαβατήριο/εισιτήρια, θα βρεθείς ξεβράκωτος στη μέση του πουθενά, κι εσύ θα το φιλοσοφήσεις, θα πεις… δεν τρέχει τίποτα, τέτοια απρόοπτα come with the package;» Εεεεμ, μάρτυς μου ο Σίβα φίλε, δεν καίγομαι να μάθω πώς είναι να βρίσκεται κάποιος σε αυτήν τη θέση… Μπορώ να ζήσω και χωρίς να βιώσω τη συγκεκριμένη εμπειρία…

Κι ο κλήρος πέφτει στηηηΗΗΗΝ ΙΝΔΙΑ!

Για να είμαι ακριβής πάντως, δεν ήταν το αποτέλεσμα μίας κλήρωσης που με ‘έσπρωξε’ στην Ινδία, αλλά η κοινή λογική (επί του ‘κοινή λογική’ η μάνα μου έχει τις ενστάσεις της, προτιμά το ‘μούρλα για τα σίδερα (ψυχιατρικής κλινικής)’ αλλά… δίνω τόπο στην οργή). Ιούλιος, 29, πίσω στο σπίτι μετά από ταξίδι τριών εβδομάδων σε Τουρκία-Συρία-Κύπρο, μετά της πρώην κοπέλας μου (το σχέδιο ήταν Τουρκία-Συρία-Λίβανος-Κύπρος, αλλά η έναρξη του πολέμου μάς βρήκε στο τρένο από Κωνσταντινούπολη για Συρία, οπότε… η αλλαγή του σχεδίου ήταν επιβεβλημένη). Χωρίζουμε (να σας λείπει η περιέργεια… Δεν θα κάνω το blog μου ροζ… Δείτε καμιά Λαμπίρη ή Τατιάνα…), λέμε αντίο στον σιδηροδρομικό σταθμό (Κροάτισα γαρ), και ξαφνικά βρίσκομαι μόνος μετά από ενάμιση χρόνο. Κατά σύμπτωση, την ίδια μέρα πληρώνω την 48^η (και τελευταία, αμήν!), δόση του αυτοκινήτου μου. Κατά συν-σύμπτωση, είναι ο καιρός που συμπληρώνω τετραετία στο μισθολόγιο της εφημερίδας στην οποία εργάζομαι. Συμπλήρωση τετραετίας=αλλαγή μισθολογικής κλίμακας=μικρή αλλά ‘συμπαθητική’ αύξηση στον μισθό μου. Τρία λοιπόν τα κρατούμενα: ‘single, με σχετική οικονομική άνεση, ψάχνεται’ (όχι για γυναίκα, αλλά για επόμενο ταξιδιωτικό προορισμό). Από την πρώτη στιγμή, η ιδέα που μου καρφώθηκε ήταν να πάω τον Δεκέμβρη κάπου με ζεστό καιρό, έστω κι αν αυτό σήμαινε ότι θα ξόδευα περισσότερα απ’ όσα ξοδεύω συνήθως για ένα ταξίδι. Έχοντας ξεπαγιάσει πέρσι τον χειμώνα σε Κροατία, Σερβία, Βοσνία/Ερζεγοβίνη και Ουγγαρία (με την πρώην μου συναντιόμασταν κάθε 30-40 μέρες σε διαφορετικό μέρος –έχουν και τα καλά τους οι long-distance σχέσεις…), η ιδέα να ταξιδέψω ΚΑΙ αυτόν τον χειμώνα στην Ευρώπη με άφηνε παγερά αδιάφορο (‘ξεπαγιάσει’-‘παγερά αδιάφορο’, ε; Τι σας λέει το παιχνιδάκι με το λέξεις; Νννννναι, καλά… αφήστε το. Η σιωπή σας προς απάντησή μου). Ένα κι ένα κάνουν δύο. Η διαδικασία επιλογής επόμενου προορισμού, ήταν εύκολη. Βήμα 1^ο: έκανα μία λίστα με τα σημεία εκείνα του πλανήτη που απολαμβάνουν καλοκαιρινό καιρό Δεκέμβρη μήνα. Βήμα 2^ο: έβαλα σε μία ζυγαριά τα θετικά και τα αρνητικά κάθε επιλογής. Βήμα 3^ο: ζύμωσα τις σκέψεις μου το βράδυ στο κρεβάτι, σε καθεστώς απόλυτης ησυχίας, ρίχνοντας όμως και μια ματιά μέχρι πού έφθανε το πάπλωμά μου (δεν είναι κι ότι από τη μία μέρα στην άλλη πλούτισα… *αναστεναγμός*), έτσι ώστε να δω μέχρι πού με έπαιρνε να απλώσω τα ποδαράκια μου. Βήμα 4^ο: ξύπνησα το πρωί έχοντας κατασταλάξει, και πετάχτηκα σε ένα από τα δύο αγαπημένα μου βιβλιοπωλεία για να αγοράσω τον οδηγό του Lonely Planet για τον προορισμό που είχα επιλέξει. Τόσο απλά… Ινδία λοιπόν. Γιατί; Επειδή δεν έχει καμία (μα καμμμίιιααα) σχέση με όλες τις άλλες χώρες στις οποίες ήδη έχω πάει. Επειδή πριν από πολλά χρόνια είδα την ταινία για τη ζωή του Γκάντι με τον Μπεν Κίνγκσλεϊ και από τότε ήμουν ερωτευμένος με την ιδέα κάποια μέρα να ‘αλωνίσω’ αυτήν τη χώρα ταξιδεύοντας με τρένο, όπως έκανε ο Μαχάτμα τον πρώτο καιρό μετά την επιστροφή του στην πατρίδα του από τη Νότια Αφρική. Επειδή τον Δεκέμβριο ο καιρός στη νότια Ινδία, από την –πρώην- Βομβάη και κάτω, είναι ιδανικός (οι θερμοκρασίες ’παίζουν’ μεταξύ καλοκαιρινών και ανοιξιάτικων -ανάλογα με το υψόμετρο του τόπου που επισκέπτεσαι- και η περίοδος των μουσώνων έχει ολοκληρωθεί). Επειδή το εισιτήριο που βρήκα για Βομβάη ήταν εκατοντάδες ευρώ φθηνότερο από αυτά που βρήκα για Αβάνα, Ρίο ντε Ζανέιρο και Μπουένος Άιρες (μεταξύ άλλων). Τέλος, επειδή ήθελα να τεστάρω τον εαυτό μου σε μία χώρα, ένα ταξίδι στην οποία δεν είναι ακριβώς… ‘βόλτα στο πάρκο’… Έχω διαβάσει εντυπώσεις χιλίων και ενός ανθρώπων από ταξίδια τους στην Ινδία. Όλοι συμφωνούν σε ένα σημείο: την Ινδία την αφήνεις είτε ψυχή τε και σώματι παραδομένος στη μαγεία της, είτε με… βάναυσα ψυχολογικά τραύματα από εικόνες που βλέπεις και καταστάσεις που βιώνεις εκεί… Είναι σαν να παίζεις στο Super Deal… Έχουν μείνει δύο κουτιά, εκείνο με τις 200.000, κι εκείνο με το… μανταλάκι. Ο τραπεζίτης σού προσφέρει 100.000. Στο χέρι σου είναι να αρπάξεις το κατοστάρι, επί τόπου, ξεχνώντας τις 200.000, αλλά και γλιτώνοντας το ρίσκο να βρεθείς στο τέλος με… ένα μανταλάκι στο κουτί σου. Τι κάνεις; Ένα δεκαήμερο πακέτο διακοπών στο Ντουμπάι, αγορασμένο σε ταξιδιωτικό πρακτορείο, θα ήταν μια χαρά εμπειρία. Συνοδός πρακτορείου δίπλα σου να φροντίζει κάθε ανάγκη σου, διαμονή σε τετράστερο ξενοδοχείο, μεταφορές με κλιματιζόμενο λεωφορείο καθ’ όλη τη διάρκεια των διακοπών, μια χαρά… ‘Βόλτα στο πάρκο’. Μόνο που όταν ο Φερεντίνος με ρώτησε αν θα δεχθώ τη –γενναία, όντως- προσφορά του τραπεζίτη, του απάντησα ότι η καρδιά μου έλεγε να κρατήσω το πακέτο μου… Ανήμερα Χριστούγεννα, μέρα επιστροφής στη Θεσσαλονίκη μετά από 25 μέρες στην Ινδία, θα ξέρω τι έχει μέσα το κουτί…

Δεκαπέντε και σήμερα…

…κι αισθάνομαι ότι ο χρόνος τρέχει σαν αυτοκίνητο διακοσίων αλόγων που ο οδηγός του έχει βαλθεί να το φθάσει στα όριά του… Δεκαπέντε και σήμερα για να… πάρω τη δόση μου… Όχι σε ένεσιμη μορφή. Από ενέσεις… χόρτασα τις δύο τελευταίες εβδομάδες (πριν βγεις στην πηγαιμό για την Ινδία, συνιστάται να κάνεις ένα μάτσο εμβόλια, χώρια τα χάπια για την ελονοσία που πρέπει να αρχίσω μια βδομάδα πριν πατήσω ινδικό χώμα). Την πραγματική δόση μου θα αρχίσω να την παίρνω Πέμπτη πρωί, 30 Νοεμβρίου. Πρωινό ξυπνηματάκι, οδηγησούλα με το αυτοκινητάκι μέχρι το αεροδρομιάκι (Βεφα-αλεξιαδ-ίζω με τα υποκοριστικούλια ή μου φαίνεται;), πτησούλα για Αθηνίτσα (το μάτωσα, εντάξει, το κόβω…), αναμονή λίγων ωρών σε ένα από τα φιλικότερα προς τον ταξιδιώτη αεροδρόμια της Ευρώπης (γκρινιάρηδες Έλληνες, έχοντας βρεθεί σε μερικά μάτσα αεροδρόμια σε διάφορα σημεία του κόσμου, επιτρέψτε μου να επιμείνω σε αυτό, όσο κι αν με ‘πονάει’, γιατί κι εμένα κατά βάθος με ‘φτιάχνει’ λίγη γκρίνια αραιά και πού), δεύτερη πτήση (για Μπαχρέιν), τρίτη πτήση (για Μουμπάι. «Μουμπάι; Μου κάνει κάτι από Βομβάη αυτό…» Α να γεια σου, η ίδια πόλη είναι, μόνο που οι Ινδοί έχουν βαλθεί να αλλάξουν όλα τα ονόματα πόλεων που παραπέμπουν στην εποχή που ήταν υπό βρετανική κατοχή) και… δεν τελειώσαμε με τις πτήσεις, ‘παίζει’ μία ακόμα, εσωτερική αυτήν τη φορά, μετά από μερικές ώρες, προς μία πόλη ονόματι Χαϊντεραμπάντ, που μεταξύ μας ομολογώ ότι δεν την είχαν ξανακούσει τα αυτάκια μου μέχρι που άρχισα να επιλέγω ποια μέρη θέλω να δω στην Ινδία, αλλά πλάκα-πλάκα, είναι –αρκετά- μεγαλύτερη όχι μόνο από τη Σαλονίκη μου, αλλά κι από την Αθήνα… «Εντάξει ρε φίλε, το πιάσαμε, θα πας στην Ινδία και δε βλέπεις την ώρα. Εμάς τι μας κόφτει;» Καλή ερώτηση. Απάντηση: φίλε, έχω σκάσει… Μπες στη θέση μου… Ο ενθουσιασμός μου για αυτό το ταξίδι τρέχει από τα μπατζάκια μου, και δεν έχω με ποιον να τον μοιραστώ. Είναι σαν να έχεις μία Φεράρι παρκαρισμένη στην πυλωτή της πολυκατοικίας σου, να σου κλείνει το μάτι καλώντας σε να τη βγάλεις τσάρκα στους δρόμους, κι εσύ να κάθεσαι μουτσούνης με το κλειδί στο χέρι επειδή οι δρόμοι γύρω από το σπίτι σου είναι καλυμμένοι από μισό μέτρο νερό, ‘προίκα’ των καρεκλοπόδαρων που έπεφταν όλο το προηγούμενο βράδυ. Θα διαβάζει κανείς αυτά που θα γράφω πριν φύγω και όσο διάστημα θα είμαι εκεί; Χλωμό το κόβω, αλλά στην τελική… για τον χαβαλέ μου το κάνω (‘χλωμό’, ‘το κόβω’, ‘στην τελική’, ‘χαβαλέ’, κάτσε καλά λεξιλόγιο και φρασεολογία για δημοσιογράφο… Εγώ. Η αφεντιά μου. Δημοσιογράφος)… «Και για να έχουμε καλό ρώτημα, πώς σου τη βάρεσε να πας στην Ινδία;» (μόνος μου ρωτάω, μόνος μου απαντάω… Δεν πάω καλάαααα). Απάντηση: θα σου πω αύριο…