Δεκαπέντε και σήμερα…

…κι αισθάνομαι ότι ο χρόνος τρέχει σαν αυτοκίνητο διακοσίων αλόγων που ο οδηγός του έχει βαλθεί να το φθάσει στα όριά του… Δεκαπέντε και σήμερα για να… πάρω τη δόση μου… Όχι σε ένεσιμη μορφή. Από ενέσεις… χόρτασα τις δύο τελευταίες εβδομάδες (πριν βγεις στην πηγαιμό για την Ινδία, συνιστάται να κάνεις ένα μάτσο εμβόλια, χώρια τα χάπια για την ελονοσία που πρέπει να αρχίσω μια βδομάδα πριν πατήσω ινδικό χώμα). Την πραγματική δόση μου θα αρχίσω να την παίρνω Πέμπτη πρωί, 30 Νοεμβρίου. Πρωινό ξυπνηματάκι, οδηγησούλα με το αυτοκινητάκι μέχρι το αεροδρομιάκι (Βεφα-αλεξιαδ-ίζω με τα υποκοριστικούλια ή μου φαίνεται;), πτησούλα για Αθηνίτσα (το μάτωσα, εντάξει, το κόβω…), αναμονή λίγων ωρών σε ένα από τα φιλικότερα προς τον ταξιδιώτη αεροδρόμια της Ευρώπης (γκρινιάρηδες Έλληνες, έχοντας βρεθεί σε μερικά μάτσα αεροδρόμια σε διάφορα σημεία του κόσμου, επιτρέψτε μου να επιμείνω σε αυτό, όσο κι αν με ‘πονάει’, γιατί κι εμένα κατά βάθος με ‘φτιάχνει’ λίγη γκρίνια αραιά και πού), δεύτερη πτήση (για Μπαχρέιν), τρίτη πτήση (για Μουμπάι. «Μουμπάι; Μου κάνει κάτι από Βομβάη αυτό…» Α να γεια σου, η ίδια πόλη είναι, μόνο που οι Ινδοί έχουν βαλθεί να αλλάξουν όλα τα ονόματα πόλεων που παραπέμπουν στην εποχή που ήταν υπό βρετανική κατοχή) και… δεν τελειώσαμε με τις πτήσεις, ‘παίζει’ μία ακόμα, εσωτερική αυτήν τη φορά, μετά από μερικές ώρες, προς μία πόλη ονόματι Χαϊντεραμπάντ, που μεταξύ μας ομολογώ ότι δεν την είχαν ξανακούσει τα αυτάκια μου μέχρι που άρχισα να επιλέγω ποια μέρη θέλω να δω στην Ινδία, αλλά πλάκα-πλάκα, είναι –αρκετά- μεγαλύτερη όχι μόνο από τη Σαλονίκη μου, αλλά κι από την Αθήνα… «Εντάξει ρε φίλε, το πιάσαμε, θα πας στην Ινδία και δε βλέπεις την ώρα. Εμάς τι μας κόφτει;» Καλή ερώτηση. Απάντηση: φίλε, έχω σκάσει… Μπες στη θέση μου… Ο ενθουσιασμός μου για αυτό το ταξίδι τρέχει από τα μπατζάκια μου, και δεν έχω με ποιον να τον μοιραστώ. Είναι σαν να έχεις μία Φεράρι παρκαρισμένη στην πυλωτή της πολυκατοικίας σου, να σου κλείνει το μάτι καλώντας σε να τη βγάλεις τσάρκα στους δρόμους, κι εσύ να κάθεσαι μουτσούνης με το κλειδί στο χέρι επειδή οι δρόμοι γύρω από το σπίτι σου είναι καλυμμένοι από μισό μέτρο νερό, ‘προίκα’ των καρεκλοπόδαρων που έπεφταν όλο το προηγούμενο βράδυ. Θα διαβάζει κανείς αυτά που θα γράφω πριν φύγω και όσο διάστημα θα είμαι εκεί; Χλωμό το κόβω, αλλά στην τελική… για τον χαβαλέ μου το κάνω (‘χλωμό’, ‘το κόβω’, ‘στην τελική’, ‘χαβαλέ’, κάτσε καλά λεξιλόγιο και φρασεολογία για δημοσιογράφο… Εγώ. Η αφεντιά μου. Δημοσιογράφος)… «Και για να έχουμε καλό ρώτημα, πώς σου τη βάρεσε να πας στην Ινδία;» (μόνος μου ρωτάω, μόνος μου απαντάω… Δεν πάω καλάαααα). Απάντηση: θα σου πω αύριο…