…το έχω ρίξει έξω στο Bangalore. Ήταν η πρώτη πόλη της Ινδίας που ωφελήθηκε τα μάλα από τις επενδύσεις ξένων εταιρειών IT (Information Technology για τους μη μυημένους, μεταξύ των οποίων συμπεριλαμβάνω και την αφεντιά μου) στη χώρα, χρήμα με το τσουβάλι άρχισε να ρέει στην πόλη (όχι για όλους φυσικά, αλλά για αρκετούς), αυτό (ίσως και η καθημερινή επαφή με δυτικούς που δούλευαν/δουλεύουν εκεί, δεν ξέρω, λέω, απλά μαντεύω), είχε σαν αποτέλεσμα πολλοί από τους έχοντες να στραφούν σε έναν πιο… δυτικό τρόπο ζωής, λέγεται ότι το Bangalore είναι η μοναδική μεγάλη πόλη της Ινδίας στην οποία, για παράδειγμα, μπορείς να δεις ανύπαντρα ζευγάρια να κυκλοφορούν πιασμένα χέρι-χέρι, η δε νυχτερινή ζωή του λέγεται ότι δεν έχει να ζηλέψει σε τίποτα εκείνη μεγάλων πόλεων της Δύσης. Να βγαίνω βράδυ στη Θεσσαλονίκη δυστυχώς δεν το συνηθίζω, αλλά μια και θα είμαι στην πρωτεύουσα της νυχτερινής ζωής της Ινδίας, θα το ρίξω λίγο έξω…
…έχω δει τα… περίφημα ‘τροπικά πουλιά’ που με έβαλαν στον πειρασμό να συμπεριλάβω το Trivandrum στο… οδοιπορικό μου στην Ινδία. Την πρώτη φορά που επισκέφθηκα την ιστοσελίδα της ινδικής πρεσβείας στην Αθήνα για να δω τι παίζει με βίζα, διάβασα την ιστορία ενός Έλληνα (καλλιτέχνης ήταν, αλλά τι ακριβώς… θα σας γελάσω, και δεν το θέλω. Ζωγράφος, γλύπτης, κινηματογραφιστής; Δεν παίρνω όρκο), ο οποίος πήγε για κάποιο λόγο στη συγκεκριμένη πόλη (πρωτεύουσα της πολιτείας της Kerala, μια ανάσα από το νοτιότερο σημείο της χώρας, έτσι… για να μαθαίνουμε και λίγα πράγματα), κι έγραψε ένα μικρό κείμενο για να μοιραστεί τις εντυπώσεις του. Αυτό που μου έμεινε λοιπόν από την περιγραφή του, ήταν η αναφορά του, φυσικά, στην αφόρητη ζέστη, στην υγρασία επιπέδου… 110%, ΚΑΙ, στα τροπικά πουλιά που πετούσαν λέει πάνω από το κεφάλι του στους δρόμους όλης της πόλης. Αυτό ήταν… Τσίμπησα… «Αυτό πρέπει να το δω», είπα τότε, κι αφού το είπα, λήξις…
…έχω πατήσει στο νοτιότερο άκρο της Ινδίας, στην αμμουδιά του μικρού Kanyakumari. Διαβάζω ότι πρόκειται για σημαντικό προσκυνηματικό κέντρο των Ινδουιστών, ότι η κωμόπολη αυτή πολύ λίγα, έως ελάχιστα, έχει, για να τραβήξει ξένους επισκέπτες, αλλά αδιαφορώ. Ανέκαθεν, τα μέρη με… end of the world feeling, ασκούσαν γοητεία πάνω μου. Πιτσιρικάς διάβαζα για τον Υπερσιβηρικό σιδηρόδρομο, και σκεφτόμουν πώς είναι να φθάνεις μετά από μέρες στο Βλαδιβοστόκ, και ξαφνικά να βλέπεις για πρώτη φορά στη ζωή σου τον Ειρηνικό Ωκεανό (λες και έχει κάποια τεράστια διαφορά από τον Ατλαντικό, αλλά… λέμε τώρα). Διάβαζα για τις Ηνωμένες Πολιτείες, κι έλεγα πως όταν έρθει η ώρα να πατήσω το πόδι μου εκεί, δεν θα φύγω χωρίς να πάω μέχρι το νοτιότερο νησί των Keys, μια ανάσα από την Κούβα. Κοιτούσα την Ινδία στον χάρτη και το μάτι μου κολλούσε στη ‘μυτούλα’, εκεί, κάτω, νότια, κι αναρωτιόμουν πώς είναι να στέκεσαι εκεί και να ξέρεις ότι έχεις μία ολόκληρη τεράστια χώρα στην… πλάτη σου. Με τον Υπερσιβηρικό δεν έχω ταξιδέψει, στις Ηνωμένες Πολιτείες δεν έχω πατήσει (κι ούτε πρόκειται, όσο οι Αμερικάνοι επιμένουν να αξιώνουν βίζα από τους Έλληνες πολίτες, πείτε με παράξενο, στριμμένο, στρυφνό), όμως το Kanyakumari… δεν μου τη γλιτώνει…
Το be continued...
No comments:
Post a Comment