Δεν θα φύγω από την Ινδία χωρίς να… (1)

Έγραψα χθες ότι δεν υπάρχει περίπτωση να περάσω 25 μέρες στην Ινδία χωρίς να πάω σε έναν τουλάχιστον αγώνα κρίκετ. Αν ο μέσος Έλληνας είναι κολλημένος με το ποδόσφαιρο και το μπάσκετ, ο μέσος Ινδός είναι τρελός και παλαβός, μιλάμε για… «κύρια δικαστά, αν με καταδικάσετε σε θάνατο, η τελευταία επιθυμία μου είναι να δω έναν τελευταίο αγώνα» καταστάσεις, με το κρίκετ… Αυτό μου έδωσε ιδέα για το τι να γράψω σήμερα. Χωρίς πολλά-πολλά λοιπόν, «ΔΕΝ θα φύγω από την Ινδία χωρίς να…» (παίρνοντάς τα με χρονολογική σειρά)

…μου έχει πονέσει ο λαιμός χαζεύοντας τους μιναρέδες του Charminar στο Hyderabad (σιγά μη συνεχίσω να εκτίθεμαι βάζοντας τους τόνους σε ινδικές λέξεις όπου μου καπνίσει… Επιστρατεύω λατινικούς χαρακτήρες και ησυχάζει το κεφαλάκι μου). Κι επειδή κανείς σας δεν έχει την υποχρέωση να ξέρει τι είναι το Charminar, προχωρώ στο παρασύνθημα: φανταστείτε την Αψίδα του Γαλερίου (την ‘Καμάρα’ ντε… Θεσσαλονίκη; Εγνατία με Ναβαρίνου; Α να γεια σου…), 56 μέτρα ύψος, 30 μέτρα πλάτος, κι αυτό επί τέσσερα, τέσσερις καμάρες δηλαδή, ένα μικρό τζαμί ωσάν… καπέλο στην οροφή αυτού του τετράγωνου κτίσματος, και ψηλούυυυυς μιναρέδες σε κάθε μία από τις τέσσερις γωνίες. Όταν το πρωτοείδα σε φωτογραφία ξεστόμισα ένα βαθύτατο, καρα-φιλοσοφημένο και απύθμενα ψαγμένο και εμπεριστατωμένο… «ΟΥΑΟΥ», κι από τότε κόλλησα. Ο οδηγός του Lonely Planet λέει ότι αν δώσεις στον ‘υπεύθυνο’ εκεί ένα… μπαχτσισάκι, σε αφήνει να ανέβεις τα σκαλιά. Χαλάλι…

…έχω περπατήσει τα περισσότερα από τα δώδεκα χιλιόμετρα της Marina Beach στο Chennai. Οι Chennaiites υποστηρίζουν ότι η παραλία της πόλης τους είναι η μεγαλύτερη σε μήκος στον κόσμο, αλλά η αλήθεια είναι κομματάκι διαφορετική. Ή εν γνώσει τους πουλάνε παπά, ή έτσι τους έχουν μάθει να λένε… Όπως και να έχει, η θάλασσα μπορεί να είναι πιο βρόμικη κι από τον Θερμαϊκό, αλλά ειδικά κατά το σούρουπο λέγεται ότι η παραλία είναι σκέτη απόλαυση, με οικογένειες ολόκληρες να το στρώνουν στην αμμουδιά, με παλικαράκια να… κόβουν κίνηση (εξ αποστάσεως βέβαια), μπας και τσιμπήσουν κανένα κοριτσίστικο χαμόγελο μικράς που απολαμβάνει την τσάρκα στην παραλία μετά του/της πατρός/μητρός της, με πλανόδιους πωλητές να κουβαλούν την πραμάτεια τους ελπίζοντας να βγάλουν μεροκάματο (κι αν πετύχουν κανέναν αφελή δυτικό, δεν αποκλείεται μέσα σε ένα απόγευμα να βγάλουν και… μηνο-κάματο, μια και δυτικός=λεφτάς=υποψήφιο θύμα, όπως συλλέγω από ‘ανταποκρίσεις’ ταξιδιωτών που είναι αυτόν τον καιρό στην Ινδία), και με ακόμη περισσότερους καροτσο-καντινιέρηδες να σου σπάνε τη μύτη με τις λιχουδιές τους, προκαλώντας σε να πεις, «θα δοκιμάσω, κι ας το πληρώσω ακριβά όλο το βράδυ(…)».

…έχω αγοράσει στο Mysore κάτι σε μετάξι, σανδαλόξυλο και λιβάνι. Η μάνα μου άκουσε κάπου (απορώ πού, με δεδομένο ότι στην τηλεόραση βλέπει μόνο Λαμπίρη, Τατιάνα, Τριανταφυλλόπουλο και τα ξαδέρφια Αρναούτογλου –υπάρχει κι ο Σάκης, το παλικάρι που λέει τον καιρό στην ΕΤ3), ότι στην Ινδία παράγουν καταπληκτικής ποιότητας μετάξι, και φυσικά δεν έχασε την ευκαιρία να μου το ρίξει πλάγια-πλάγια, να δει αν ο κανακάρης της θα ‘τσιμπήσει’… Μια και το Mysore φημίζεται για το μετάξι του, θα το κάνω το καλό (μοναχοπαίδι με έχει η καημένη, αν δεν δει χαρά από μένα από ποιον θα δει;). Όσο για το σανδαλόξυλο και το λιβάνι, διαβάζω ότι αποτελούν σήματα κατατεθέντα του Mysore, και μια κι έχω κόλλημα με οτιδήποτε μυρίζει ωραία, θα το βάλω το χέρι στην τσέπη, αν και κατά πάσα πιθανότητα θα με πιάσουν κορόιδο (λένε ότι οι περισσότεροι πωλητές νοθεύουν τα αρώματά τους ποντάροντας στο ότι κάποιοι δεν έχουν ιδέα πώς να ξεχωρίζουν το pure σανδαλόξυλο από το ‘πειραγμένο’, και δυστυχώς είμαι ένας από αυτούς. Θα προσπαθήσω να το παίξω γνώστης, αλλά έχω ήδη αρχίσει να συμβιβάζομαι με την ιδέα ότι θα… μου πιάσουν τον πισινό). Καμιά παραγγελία από Ινδία; Έεεελα τώρα που γυρίζειιιι…

To be continued…