Παρθένος ετών τριάντα

Η πινοκιάζουσα μύτη μου με δίνει στεγνά, προδίδοντας ότι είμαι 31 (παρά ολίγων ημερών) και όχι 30, όμως (στην προκειμένη περίπτωση με συμφέρει να πω)… γιατί να κολλήσουμε στο φύλλωμα ενός μικρού δέντρου τη στιγμή που υπάρχει ένα ολόοοοκληρο δάσος που περιμένει να το περιδιαβούμε (το ’σωσα); Η ουσία είναι ότι παρά το γεγονός πως έχω πατήσει τα πρώτα –άντα, και παρά το γεγονός ότι τα ταξίδια που έχω κάνει στο εξωτερικό είναι (γιούπιιιι!!!) περισσότερα από τα χρόνια μου (ναι, ‘ώριμος’ είναι ένα από τα μεσαία ονόματά μου), υπάρχει ακόμη μία παρθενιά μου σχετική με ταξίδια που δεν έχω χάσει, αλλά είναι… καταδικασμένη να σπάσει κι αυτή, εντός ολίγων εβδομάδων. Δεν έχω ταξιδέψει ποτέ μόνος… Μα ποτέ… Πάντοτε, είτε είχα παρέα, είτε με περίμενε παρέα εκεί που πήγαινα (ένα από τα καλά τού να έχεις pen pals σε ένα κάρο χώρες). Όπα… Δικαίωμα… Τώρα που το σκέφτομαι, ΕΧΩ ταξιδέψει μόνος, αλλά ήταν σε αποστολές για κάποια εφημερίδα. Μετράει; Δε μετράει. Όταν πηγαίνεις αποστολή, παίρνεις το αεροπλάνο, φθάνεις στον προορισμό σου, κάνεις τη δουλειά σου, κι επιστρέφεις, δεν έχεις χρόνο για… πολλά-πολλά (αυτό τουλάχιστον νομίζουν οι διευθυντές των εφημερίδων… Πόσο μακριά νυχτωμένοι είναι οι καλοί μου…). Καταλήγω: ΔΕ μετράει. Να ‘μαι λοιπόν, 14 μέρες πριν αρχίσω το πρώτο σόλο ταξίδι της ζωής μου, αντιμέτωπος με ερωτήματα που φευγαλέα περνούσαν από το μυαλό μου παραμονές έναρξης κι άλλων ταξιδιών, φευγαλέα μόνο όμως, μια και υπήρχε το ‘μαξιλαράκι’ της παρέας, του συνταξιδιώτη, του φίλου που θα με φιλοξενούσε. Τα ερωτήματα αυτά, προσαρμοσμένα στα δεδομένα της Ινδίας, είναι κάπως έτσι: τι θα γίνει όταν (προσπερνάω το ‘αν’, μια και… 25 μέρες θα είναι αυτές, θεωρώ απίθανο να τη γλιτώσω ΤΟΣΕΣ μέρες) πέσω ένα βράδυ για ύπνο με χάλια στομάχι, και αντί για 6-7 ώρες στο κρεβάτι περάσω τη βραδιά κάνοντας το δρομολόγιο κρεβάτι-τουαλέτα-κρεβάτι κάθε είκοσι λεπτά; Κι αν ανεβάσω τρελό πυρετό, ποιος θα σκουπίσει τον ιδρώτα από το μέτωπό μου (είπα να δραματοποιήσω λίγο την εικόνα…); Τι θα γίνει αν με κλέψουν και βρεθώ ξαφνικά άφραγκος, μόνος, άγνωστος μεταξύ αγνώστων, τόσο μακριά από τη μαμά πατρίδα; Ποιος θα προσέχει τα πράγματά μου στο τρένο όταν πάω στην τουαλέτα; Όταν δω κάτι που θα με κάνει να σκάσω στα γέλια, σε ποιον θα γυρίσω για να το σχολιάσουμε μαζί; Εκείνο το μεσημέρι που θα πάω σε αγώνα κρίκετ, σε ποιον θα στραφώ για να θάψουμε από κοινού τούτο το άθλημα που θεωρώ ένα από τα πλέον βαρετά που επινόησε ποτέ ανθρώπινος νους; (παρ’ όλα αυτά, δεν υπάρχει περίπτωση να φύγω από την Ινδία χωρίς να πάω τουλάχιστον σε ένα παιχνίδι. Είναι σαν να πηγαίνεις στο Παρίσι χωρίς να αφιερώσεις λίγο χρόνο για να δεις από κοντά τον Πύργο του Άιφελ). Κι ίσως το πιο σημαντικό από όλα, όταν στρωθώ στην αμμουδιά του Κανιακουμαρί (ιδέα δεν έχω που τονίζεται η λέξη, είναι η μικρή πόλη στο νοτιότερο-ότερο-ότερο άκρο της Ινδίας) για να χαζέψω τη θέα να δύει ο ήλιος στο βάθος της Θάλασσας της Αραβίας, και ταυτόχρονα να σκάει μύτη το φεγγάρι από την πλευρά του Κόλπου της Βεγγάλης, έχοντας επιπλέον τον Ινδικό Ωκεανό φάτσα μπροστά μου, με ποιον θα μοιραστώ αυτήν την ανάμνηση, κι όλες τις άλλες όμορφες αναμνήσεις από αυτό το ταξίδι; Απάντηση σε όλα αυτά (και σε πολλά περισσότερα ερωτήματα); Όπως θα έλεγε κάποιος Αυστραλός (Αυστραλία=αγαπημένη μου χώρα μεταξύ όλων όσων έχω επισκεφτεί, τουλάχιστον για την ώρα), no worries, mate… Σχεδόν κάθε ερώτηση έχει την απάντησή της, σχεδόν κάθε πρόβλημα έχει τη λύση του, και σχεδόν κάθε αδιέξοδο έχει κάαααπου σε μια γωνιά μία χαραμάδα από την οποία μπορείς να ξεγλιστρήσεις… Αν υπάρχει ένα πράγμα που έχω μάθει μετά από τόσα ταξίδια, αυτό είναι ότι τα απρόοπτα, κάθε λογής απρόοπτα, come with the package, κι ενίοτε μπορεί να αποτελούν μέρος των καλύτερων αναμνήσεων που κουβαλά κανείς επιστρέφοντας σπίτι… «Τι μας λες ρε φίλε; Θα σου κλέψουν λεφτά/πιστωτική/διαβατήριο/εισιτήρια, θα βρεθείς ξεβράκωτος στη μέση του πουθενά, κι εσύ θα το φιλοσοφήσεις, θα πεις… δεν τρέχει τίποτα, τέτοια απρόοπτα come with the package;» Εεεεμ, μάρτυς μου ο Σίβα φίλε, δεν καίγομαι να μάθω πώς είναι να βρίσκεται κάποιος σε αυτήν τη θέση… Μπορώ να ζήσω και χωρίς να βιώσω τη συγκεκριμένη εμπειρία…