Κι ο κλήρος πέφτει στηηηΗΗΗΝ ΙΝΔΙΑ!

Για να είμαι ακριβής πάντως, δεν ήταν το αποτέλεσμα μίας κλήρωσης που με ‘έσπρωξε’ στην Ινδία, αλλά η κοινή λογική (επί του ‘κοινή λογική’ η μάνα μου έχει τις ενστάσεις της, προτιμά το ‘μούρλα για τα σίδερα (ψυχιατρικής κλινικής)’ αλλά… δίνω τόπο στην οργή). Ιούλιος, 29, πίσω στο σπίτι μετά από ταξίδι τριών εβδομάδων σε Τουρκία-Συρία-Κύπρο, μετά της πρώην κοπέλας μου (το σχέδιο ήταν Τουρκία-Συρία-Λίβανος-Κύπρος, αλλά η έναρξη του πολέμου μάς βρήκε στο τρένο από Κωνσταντινούπολη για Συρία, οπότε… η αλλαγή του σχεδίου ήταν επιβεβλημένη). Χωρίζουμε (να σας λείπει η περιέργεια… Δεν θα κάνω το blog μου ροζ… Δείτε καμιά Λαμπίρη ή Τατιάνα…), λέμε αντίο στον σιδηροδρομικό σταθμό (Κροάτισα γαρ), και ξαφνικά βρίσκομαι μόνος μετά από ενάμιση χρόνο. Κατά σύμπτωση, την ίδια μέρα πληρώνω την 48^η (και τελευταία, αμήν!), δόση του αυτοκινήτου μου. Κατά συν-σύμπτωση, είναι ο καιρός που συμπληρώνω τετραετία στο μισθολόγιο της εφημερίδας στην οποία εργάζομαι. Συμπλήρωση τετραετίας=αλλαγή μισθολογικής κλίμακας=μικρή αλλά ‘συμπαθητική’ αύξηση στον μισθό μου. Τρία λοιπόν τα κρατούμενα: ‘single, με σχετική οικονομική άνεση, ψάχνεται’ (όχι για γυναίκα, αλλά για επόμενο ταξιδιωτικό προορισμό). Από την πρώτη στιγμή, η ιδέα που μου καρφώθηκε ήταν να πάω τον Δεκέμβρη κάπου με ζεστό καιρό, έστω κι αν αυτό σήμαινε ότι θα ξόδευα περισσότερα απ’ όσα ξοδεύω συνήθως για ένα ταξίδι. Έχοντας ξεπαγιάσει πέρσι τον χειμώνα σε Κροατία, Σερβία, Βοσνία/Ερζεγοβίνη και Ουγγαρία (με την πρώην μου συναντιόμασταν κάθε 30-40 μέρες σε διαφορετικό μέρος –έχουν και τα καλά τους οι long-distance σχέσεις…), η ιδέα να ταξιδέψω ΚΑΙ αυτόν τον χειμώνα στην Ευρώπη με άφηνε παγερά αδιάφορο (‘ξεπαγιάσει’-‘παγερά αδιάφορο’, ε; Τι σας λέει το παιχνιδάκι με το λέξεις; Νννννναι, καλά… αφήστε το. Η σιωπή σας προς απάντησή μου). Ένα κι ένα κάνουν δύο. Η διαδικασία επιλογής επόμενου προορισμού, ήταν εύκολη. Βήμα 1^ο: έκανα μία λίστα με τα σημεία εκείνα του πλανήτη που απολαμβάνουν καλοκαιρινό καιρό Δεκέμβρη μήνα. Βήμα 2^ο: έβαλα σε μία ζυγαριά τα θετικά και τα αρνητικά κάθε επιλογής. Βήμα 3^ο: ζύμωσα τις σκέψεις μου το βράδυ στο κρεβάτι, σε καθεστώς απόλυτης ησυχίας, ρίχνοντας όμως και μια ματιά μέχρι πού έφθανε το πάπλωμά μου (δεν είναι κι ότι από τη μία μέρα στην άλλη πλούτισα… *αναστεναγμός*), έτσι ώστε να δω μέχρι πού με έπαιρνε να απλώσω τα ποδαράκια μου. Βήμα 4^ο: ξύπνησα το πρωί έχοντας κατασταλάξει, και πετάχτηκα σε ένα από τα δύο αγαπημένα μου βιβλιοπωλεία για να αγοράσω τον οδηγό του Lonely Planet για τον προορισμό που είχα επιλέξει. Τόσο απλά… Ινδία λοιπόν. Γιατί; Επειδή δεν έχει καμία (μα καμμμίιιααα) σχέση με όλες τις άλλες χώρες στις οποίες ήδη έχω πάει. Επειδή πριν από πολλά χρόνια είδα την ταινία για τη ζωή του Γκάντι με τον Μπεν Κίνγκσλεϊ και από τότε ήμουν ερωτευμένος με την ιδέα κάποια μέρα να ‘αλωνίσω’ αυτήν τη χώρα ταξιδεύοντας με τρένο, όπως έκανε ο Μαχάτμα τον πρώτο καιρό μετά την επιστροφή του στην πατρίδα του από τη Νότια Αφρική. Επειδή τον Δεκέμβριο ο καιρός στη νότια Ινδία, από την –πρώην- Βομβάη και κάτω, είναι ιδανικός (οι θερμοκρασίες ’παίζουν’ μεταξύ καλοκαιρινών και ανοιξιάτικων -ανάλογα με το υψόμετρο του τόπου που επισκέπτεσαι- και η περίοδος των μουσώνων έχει ολοκληρωθεί). Επειδή το εισιτήριο που βρήκα για Βομβάη ήταν εκατοντάδες ευρώ φθηνότερο από αυτά που βρήκα για Αβάνα, Ρίο ντε Ζανέιρο και Μπουένος Άιρες (μεταξύ άλλων). Τέλος, επειδή ήθελα να τεστάρω τον εαυτό μου σε μία χώρα, ένα ταξίδι στην οποία δεν είναι ακριβώς… ‘βόλτα στο πάρκο’… Έχω διαβάσει εντυπώσεις χιλίων και ενός ανθρώπων από ταξίδια τους στην Ινδία. Όλοι συμφωνούν σε ένα σημείο: την Ινδία την αφήνεις είτε ψυχή τε και σώματι παραδομένος στη μαγεία της, είτε με… βάναυσα ψυχολογικά τραύματα από εικόνες που βλέπεις και καταστάσεις που βιώνεις εκεί… Είναι σαν να παίζεις στο Super Deal… Έχουν μείνει δύο κουτιά, εκείνο με τις 200.000, κι εκείνο με το… μανταλάκι. Ο τραπεζίτης σού προσφέρει 100.000. Στο χέρι σου είναι να αρπάξεις το κατοστάρι, επί τόπου, ξεχνώντας τις 200.000, αλλά και γλιτώνοντας το ρίσκο να βρεθείς στο τέλος με… ένα μανταλάκι στο κουτί σου. Τι κάνεις; Ένα δεκαήμερο πακέτο διακοπών στο Ντουμπάι, αγορασμένο σε ταξιδιωτικό πρακτορείο, θα ήταν μια χαρά εμπειρία. Συνοδός πρακτορείου δίπλα σου να φροντίζει κάθε ανάγκη σου, διαμονή σε τετράστερο ξενοδοχείο, μεταφορές με κλιματιζόμενο λεωφορείο καθ’ όλη τη διάρκεια των διακοπών, μια χαρά… ‘Βόλτα στο πάρκο’. Μόνο που όταν ο Φερεντίνος με ρώτησε αν θα δεχθώ τη –γενναία, όντως- προσφορά του τραπεζίτη, του απάντησα ότι η καρδιά μου έλεγε να κρατήσω το πακέτο μου… Ανήμερα Χριστούγεννα, μέρα επιστροφής στη Θεσσαλονίκη μετά από 25 μέρες στην Ινδία, θα ξέρω τι έχει μέσα το κουτί…