Ελληνικά vs português

Από την πρώτη στιγμή που αποφάσισα να πάω στη Βραζιλία τον Ιούνιο, έβαλα στο μυαλό μου να μάθω όσα περισσότερα Πορτογαλικά μπορώ, απόφαση/πρόθεση που σύντομα ενισχύθηκε, διαπιστώνοντας ότι ο αριθμός των Βραζιλιάνων που μιλούν ‘αξιοπρεπή’ Αγγλικά είναι μικρός. Αγόρασα τον οδηγό του Lonely Planet, τον οδηγό των Rough Guides, ήρθα σε επικοινωνία με Βραζιλιάνους μέσω e-pal ιστοσελίδων αλλά και μέσω Hospitality Club και Couchsurfing (ρίξτε μια ματιά στα links δίπλα και θα καταλάβετε περί τίνος πρόκειται αν δεν τα έχετε ακουστά), και τα μηνύματα που πήρα από παντού ήταν ότι λίγοι-λίγοι Βραζιλιάνοι μιλούν καλά Αγγλικά. Ούτως ή άλλως όμως, με τα Πορτογαλικά ήθελα να καταπιαστώ, το είχα σκοπό, δεν το έκανα από ανάγκη, αλλά από δίψα για μεγιστοποίηση της ικανοποίησης που πάντα κυνηγάω να έχω από αυτό που λέγεται ‘προετοιμασία για ένα μεγάλο ταξίδι’. Έχοντας λοιπόν περάσει πολλές ώρες κυρίως τις τελευταίες εβδομάδες μελετώντας τα Πορτογαλικά, το βασικό σχόλιο που έχω να κάνω είναι ότι τα Πορτογαλικά είναι πιο… να το πω ‘έντονα’;, να το πω ‘ζωντανά’;, να το πω ‘παθιάρικα’;, από τα Ελληνικά. Μη με παρεξηγείτε πατριωτάκια μου, τη λατρεύω τη γλώσσα μας, μιλώντας με e-pals μου συχνά μου θυμίζω τον τύπο από το ‘My Big Fat Greek Wedding’, αισθάνομαι ότι κάθε λέξη στα Ελληνικά είναι και ένα μικρό έργο τέχνης, όμως από έφηβος ανέπτυξα μία συμπάθεια προς τις γλώσσες με ‘βαριά’ ΣΣΣ, ΖΖΖ, ΤΣΣΣ, ΤΖΖΖ, και ω τι ευλογία!, προετοιμαζόμενος για το ταξίδι στη Βραζιλία έχω βρει ΤΗΝ χαρά μου. Όπως και να το κάνουμε, το «στάζει η βρύση», ή το «ο ατζαμής έσπασε το τζάμι» ακούγονται… flat, ψιλοάψυχα. Όταν όμως ο Βραζιλιάνος σού λέει “muito gentil de sua parte” (πολύ ευγενικό εκ μέρους σου), γεμίζει το στόμα του, αν είναι από συγκεκριμένες περιοχές της χώρας, στις οποίες τα ti και te (υπό προϋποθέσεις) προφέρονται ΤΣΙ, και το de ΤΖΙ. Χμ… Μια και για μεσημεριανό έφαγα πίτσα (με τα χεράκια μου την έφτιαξα, με τα χεράκια μου την αγόρασα από το Lidl, με τα χεράκια μου την έβγαλα από την κατάψυξη και την έβαλα στον φούρνο), ας το θέσω έτσι: τα Ελληνικά, από πλευράς προφοράς, σε σύγκριση με τα Πορτογαλικά, μου θυμίζουν πίτσα η οποία έχει τυρί και… τυρί. Αυτά. Άντε και καμιά ντομάτα… Τα Πορτογαλικά από την άλλη, μου θυμίζουν πίτσα πήχτρα στα μανιτάρια (που τα λατρεύω), με δέκα λαχταριστές κομματάρες μπέικον, με ελιές για έξτρα γεύση, πασπαλισμένη με μισό κιλό ρίγανη (που επίσης λατρεύω)… Τα μιλάς και γεμίζει το στόμα σου… Άσε που μεταξύ μας τα θεωρώ και πολύ πιο σέξι από τα Ελληνικά. «Καλά… Το ξένο είναι πάντα πιο γλυκό», θα πει κανείς. Όχι απαραίτητα. Καμία από τις γλώσσες που άκουσα στη Νότια Ινδία τον Δεκέμβριο δε μου… γαργάλησε ιδιαίτερα τα αυτιά. Ολοκληρώνω: Ελληνικά-português, σημειώσατε 2.