Acéfalo(!!!)

Στη δημοσιογραφία είναι –τουλάχιστον- άστοχο να αφιερώνεις σε ένα κείμενο πεντακοσίων λέξεων πενήντα λέξεις στο θέμα που αντιστοιχεί στον τίτλο, με τις υπόλοιπες 450 να είναι άσχετες με αυτό, όμως μια κι εδώ δεν πρόκειται για κείμενο που θα δημοσιευθεί στην εφημερίδα μου, θα κάνω μια εξαίρεση. Χθες μόλις, έγραφα για το πόσο λατρεύω την ελληνική γλώσσα (άσχετα αν την έθαψα, συγκρίνοντάς την με τα Πορτογαλικά στον τομέα ‘προφορά’). Πριν από λίγο διάβαζα τα τελευταία νέα από Βραζιλία στην ιστοσελίδα της O Globo (όσο φυσικά μου επιτρέπουν τα ουσιαστικά ανύπαρκτα Πορτογαλικά μου και τα απλά φτωχά Ισπανικά μου), κι έμεινα έκπληκτος βλέποντας πώς είναι η λέξη ‘ακέφαλος’ στα Πορτογαλικά. Acéfalo, κυρίες, δεσποινίδες και κύριοι. Acéfalo… Ασέφαλο. Ποιος να το ‘λεγε…
Περνώντας στο βασικό θέμα (μου) της ημέρας, ‘λέω’ ότι ένα από τα μεγαλύτερα καλά του να έχεις γνωστούς στο εξωτερικό και φυσικά του να ταξιδεύεις, είναι ότι (εφόσον σε ενδιαφέρει) έρχεσαι εύκολα σε επαφή με πολλά διαφορετικά είδη μουσικής. Μοναχικός (διαβάζεται και ‘ελαφρώς αντικοινωνικός’) από τη φύση μου, πάντα έβρισκα καλή παρέα στη μουσική. Οι γονείς μου πέρασαν στην Ιταλία τα τελευταία χρόνια τους πριν γεννηθώ κι επιστρέψουν οριστικά στην Ελλάδα, μεγάλωσα ακούγοντας ιταλική μουσική της δεκαετίας του ‘60 και του ’70, την ερωτεύτηκα, και νομίζω ότι κάπως έτσι άρχισα να ενδιαφέρομαι για το τι έχουν μα μας πουν περί μουσικής άλλες χώρες πλην της Ελλάδας, της Μεγάλης Βρετανίας και των ΗΠΑ. Με τα ’παλιά’ ιταλικά τραγούδια έγινε η αρχή. Τη σκυτάλη πήραν νεότεροι Ιταλοί καλλιτέχνες, ισπανόφωνοι/ες/α τραγουδιστές/ίστριες/συγκροτήματα, μέχρι που άρχισα να ταξιδεύω για τα καλά, και ταυτόχρονα να γνωρίζω κόσμο από το εξωτερικό μέσω ίντερνετ. Πορτογαλικά άκουσα για πρώτη φορά παραμονές του πρώτου ταξιδιού μου στην Πορτογαλία, πριν από αρκετά χρόνια. Αγόρασα ένα CD με τις μεγαλύτερες επιτυχίες της Amália Rodrigues. Fado… Έχουν περάσει χρόνια από τότε, έχω ακούσει κι έχω ακούσει γυναικείες φωνές, όμως ακόμη και τώρα η φωνή της Rodrigues με κάνει να ανατριχιάζω, είναι από εκείνες που με τη δύναμη, την καθαρότητα και το πάθος τους σε μαγνητίζουν, σε κάνουν να… παρακολουθείς το πώς κυλάει ένα τραγούδι ακόμη και αν οι στίχοι σού είναι (σχεδόν) τελείως ακαταλαβίστικοι… Στην Πορτογαλία πέρασα αρκετό χρόνο με ένα παντρεμένο ζευγάρι, με τους οποίους γίναμε φίλοι και είμαστε ακόμη σε επαφή. Κάποια στιγμή φυσικά τους ‘τράβηξα’ σε ένα μαγαζί με CD. Η κοπέλα ήταν ξετρελαμένη με τη βραζιλιάνικη μουσική. Έφυγα από το μαγαζί με ένα CD της Fafá de Belém κι ένα της Daniela Mercury. Με την δεύτερη ήταν… έρωτας στο πρώτο άκουσμα. Στην Bahia (πολιτεία στη βορειοανατολική Βραζιλία), είναι κολλημένοι με (μεταξύ άλλων) ένα είδος μουσικής που λέγεται ‘axé’, κι η Mercury είναι μία από τις… τραγουδίστριες-σημαίες (εκ του παίκτης-σημαία μιας ομάδας), του συγκεκριμένου είδους μουσικής. Πρόσφατα, μία Αμερικάνα μού πρότεινε να ακούσω Margareth Menezes. Ai meu Deus!, που θα έλεγε κι ένας Βραζιλιάνος… Φω-νά-ρα… Στο www.margarethmenezes.com.br μπορείτε να ακούστε ολόκληρο το τελευταίο live CD της. Α π ο λ α υ σ τ ι κ ό. Τίποτα άλλο δε λέω… Καταλήγω: οι δυο τους δίνουν συναυλία σήμερα στην Copacabana, ‘ευγενική χορηγία’ της βραζιλιάνικης TIM στους καριόκας, τους κατοίκους του Ρίο (τους οποίους ΕΙΔΙΚΑ σήμερα ζηλεύω τρελά, γιατί μπορούν κούτρα να χαρούν τη συναυλία). Το κλιπάκι που εδώ και ώρα προσπαθώ να ανεβάσω από το YouTube, είναι φετινό και μπορείτε σε αυτό να πάρτε μία πρώτη μικρή γεύση από Mercury (η λευκή) και Menezes (η μαύρη). Α! Με την ευκαιρία, προσέξτε πώς προφέρει η Mercury το όνομα της Menezes στην αρχή, όταν την υποδέχεται στη σκηνή… ΜαργκαρέΤΣι ΜενέζιΣ… Κάτι έγραψα χθες για το πόσο ‘ζωντανά’ και σέξι ακούγονται τα Πορτογαλικά…
(Τζίφος. Δεν μπορώ να ανεβάσω το κλιπάκι. Επειδή όμως το καλό το παλικάρι ξέρει κι άλλο μονοπάτι, ιδού: http://www.youtube.com/watch?v=8jhClIsfVC0).