Ο άνθρωπος που -ίσως- μου έσωσε τη ζωή

Μόλις το έψαξα στο google για να βρω την ακριβή ημερομηνία… Ήταν 9 Ιουλίου (10 Ιουλίου για εμάς στην Ελλάδα, μια και το παιχνίδι άρχισε, αν θυμάμαι καλά, στις δύο μετά τα μεσάνυχτα), όταν η Βραζιλία αντιμετώπισε την Ολλανδία σε έναν από τους προημιτελικούς του Μουντιάλ των ΗΠΑ, το 1994. Λίγες ημέρες νωρίτερα, οι δικοί μου είχαν αγοράσει καινούργια έπιπλα για το δωμάτιο του κανακάρη τους… Καινούργιο κρεβάτι, καινούργια ντουλάπα, καινούργιο όρθιο έπιπλο με ράφια και μία μεγάλη εταζέρα να παίζει τον ρόλο… αερογέφυρας μεταξύ της ντουλάπας και του όρθιου επίπλου με τα ράφια, ‘πετώντας’ πάνω από το κρεβάτι. Από την πρώτη μέρα έκανα το λάθος να παραγεμίσω την εταζέρα με δεκάδες τεύχη του ‘Τρίποντο’, ένα περιοδικό για το μπάσκετ με το οποίο ήμουν κ ο λ λ η μ έ ν ο ς επί χρόνια. Μέσα σε δύο μέρες η εταζέρα άρχισε να θυμίζει αγελάδα που τα μαστάρια της είναι έτοιμα να εκραγούν. Η ‘κοιλιά’ μεγάλωνε κάθε μέρα, άσχετα αν είχα σταματήσει να επιβαρύνω το έπιπλο με επιπλέον βάρος. Αφελώς πίστευα ότι… δεν έτρεχε τίποτα, ότι αν σταματούσα να το παραφορτώνω, το πρόβλημα θα έμενε στα ίδια επίπεδα, δεν θα χειροτέρευε άλλο. Με ένα τεράστιο μπολ καλοκαιρινά φρούτα στην αγκαλιά, ξάπλωσα να δω το παιχνίδι (ΦΥΣΙΚΑ οι γονείς μου είχαν ‘εξοπλίσει’ το δωμάτιο του μοναχογιού τους με δική του τηλεόραση από τότε που πήγαινα ακόμη γυμνάσιο). Με την πλάτη μου να στηρίζεται στην ντουλάπα και την… έτοιμη να εκραγεί αγελάδα πάνω από το κεφάλι μου, είδα τη Βραζιλία να μένει στο 0-0 στο ημίχρονο με την Ολλανδία, την οποία τότε αντιπαθούσα (ανάθεμά με αν σήμερα, δεκατρία χρόνια μετά, θυμάμαι γιατί). Λίγο μετά την έναρξη του δευτέρου ημιχρόνου, ο Ρομάριο έστειλε επιτέλους την μπάλα στο πλεκτό. Πετάχτηκα από το κρεβάτι ενθουσιασμένος από το γκολ, προσπαθώντας να συγκρατήσω τους πανηγυρισμούς μου για να μην τρομάξω τους γονείς μου που φυσικά εκείνη την ώρα κοιμόντουσαν του καλού καιρού. Έμελλε όμως να… τρομάξουμε όλοι μαζί… Όντας όρθιος, ενώ έβλεπα το τρίτο ή τέταρτο ριπλέι του γκολ (τόση ώρα το περίμενα, να μην το χαιρόμουν όσο γινόταν περισσότερο;), συνέβη αυτό που δεν φανταζόμουν ότι μπορούσε να συμβεί (τόσο μ’ έκοβε…). Ω ναι, η εταζέρα υποχώρησε από το βάρος κι έσκασε, φυσικά πάνω στο κρεβάτι. Στο κρεβάτι που αν δεν είχε βάλει γκολ ο Ρομάριο δύο λεπτά νωρίτερα, θα ήμουν ακόμα πάνω του, με ό,τι αυτό συνεπάγεται για το… κλούβιο το κεφάλι μου. Περιττό να ‘πω’ ότι οι δικοί μου εμφανίστηκαν τρομοκρατημένοι στην πόρτα μου μέσα σε ελάχιστα δευτερόλεπτα. Όταν η μάνα μου είδε τι είχε συμβεί, πήγε στην κουζίνα κι άρχισε τις ευχαριστίες στην εικόνα της Παναγίας. Ο πατέρας μου, αφού ξεπέρασε το σοκ και με είδε απόλυτα αρτιμελή, με ρώτησε πόσο ήταν το σκορ (ακόμα το θυμάμαι και γελάω). Κάνοντας ένα διάλειμμα από τα σταυροκοπήματά της κάτω από την εικόνα της Παναγίας, η μάνα μου ήρθε πάλι στο δωμάτιό μου κι άρχισε να με ρωτάει λεπτομέρειες, τι και πώς. Της έβαλα τις φωνές (παιδί μάλαμα…) επειδή το παιχνίδι είχε πάρει φωτιά. Μέσα σε λίγα λεπτά ο Μπεμπέτο είχε κάνει το 2-0, και αμέσως μετά η Ολλανδία είχε μειώσει με τον Μπέργκαμπ. Δεν κατάαααλαβα δηλαδή… Επειδή παρά τρίχα γλίτωσα τη ζωούλα μου, έπρεπε να χάσω το υπόλοιπο παιχνίδι; Η Βραζιλία νίκησε τελικά 3-2, με το δεύτερο ημίχρονο εκείνου του αγώνα να είναι ένα από τα καλύτερα ημίχρονα που έχω δει ποτέ σε αγώνα Μουντιάλ (υπόψη ότι τα παιχνίδια που έχω χάσει από το 1982 και μετά, μετριούνται στα δάχτυλα του ενός χεριού).
Χθες το βράδυ (περασμένα μεσάνυχτα για εμάς στην Ελλάδα), ο Ρομάριο πέτυχε το 1000ό γκολ της καριέρας του. Μεταξύ μας, έχοντας ασχοληθεί με το θέμα λόγω ιδιότητας (αθλητικογράφος), γελάω με τα μαθηματικά του Ρομάριο και με τον τρόπο που ’βγάζει’ τα γκολ του 1000, αλλά… σε τελική ανάλυση, τα μαθηματικά δεν κλαίνε, οι άνθρωποι κλαίνε, κι όταν βλέπεις τον Ρομάριο να κλαίει στην αγκαλιά της μάνας του δευτερόλεπτα μετά την επίτευξη του γκολ που ο ίδιος θεωρεί 1000ό της καριέρας του, τα μαθηματικά τα στέλνεις στον διάολο… Στην πρώτη φάση του δευτέρου ημιχρόνου στο παιχνίδι με τη Sport, η Βάσκο κέρδισε πέναλτι. Αυτό ήταν… Βδομάδες τώρα κυνηγούσε το 1000ό γκολ του ο ‘Baixinho’, ο ‘κοντούλης’ (όσο μπόι του λείπει, τόσα καντάρια μπάλα ξέρει). Έστησε την μπάλα, μάσησε την τσίχλα του (μάλλον για να χαλαρώσει λίγο, γιατί οι στιγμές ήταν όντως πολύ φορτισμένες συναισθηματικά), σούταρε, ευστόχησε. Μέχρι και οι συμπαίκτες του από τον πάγκο μπήκαν για να τον αγκαλιάσουν, ενώ ήταν ακόμη με την μπάλα στα χέρια (σιγά μην άφηνε κανέναν να του ‘κλέψει’ το αναμνηστικό) μέσα στην εστία. Δημοσιογράφοι με κάμερες και μικρόφωνα έπεσαν πάνω του σαν πεινασμένες ύαινες πάνω σε τραυματισμένη αντιλόπη. Η μάνα του τρύπωσε ανάμεσα σε όλο αυτό το ‘μπούγιο’, πήρε τη φανέλα του και του έδωσε να φορέσει μία άλλη με το ‘1000’ πάνω. Ο πρόεδρος της Βάσκο έκανε μπάσιμο στον αγωνιστικό χώρο για να διώξει τις… ύαινες πάνω από το θήραμά τους, κι ο Μπαϊσίνιο άρχισε να κάνει τον γύρο του θριάμβου. Το Σάο Ζανουάριο, το ιστορικό γήπεδο της Βάσκο, ήταν τίγκα στον κόσμο. Πολλοί, μετά το τέλος του αγώνα, έκαναν… ουρά, περιμένοντας να έρθει η σειρά τους για να βγουν φωτογραφία στην εστία όπου ο Ρομάριο σκόραρε, και να αρπάξουν λίγο γρασίδι γύρω από τη βούλα του πέναλτι. Αργότερα ο Ρομάριο το γιόρτασε με συγγενείς και φίλους σε churrascaria, ‘μπαρμπεκιου-αρία’, φαγάδικο, και όχι ‘ξενυχτάδικο’. Έλαμπε διαβάζω από ικανοποίηση, χαρά και ανακούφιση. Τιμή και δόξα σε έναν από τους μεγαλύτερους επιθετικούς που έχουν κλοτσήσει ποτέ τόπι, τιμή και δόξα στον άνθρωπο που… πλάκα-πλάκα, μπορεί και να μου έσωσε τη ζωή στα 19 μου…