Τον άλλο μήνα τέτοια μέρα…

Σάββατο 5 Μαΐου. Στις 5 Ιουνίου η μέρα θα είναι Τρίτη, κι εγώ θα είμαι ένας ευτυχισμένος (σε βαθμό… χαζοχαρουμενότητας) άνθρωπος, μια κι εκείνη τη μέρα θα αρχίζει το ταξίδι μου στη Βραζιλία. Έναν μήνα πριν κλειδώσω την πόρτα του μικροσκοπικού στούντιό μου (δεν τολμώ να το χαρακτηρίσω ‘διαμέρισμα’) με έναν σάκο φορτωμένο στην πλάτη μου (τον οποίο ελπίζω να δω τη μέρα που θα φτάσω στο Salvador da Bahia, κάτι που δεν έγινε με τον σάκο που είχα ετοιμάσει για το ταξίδι στην Ινδία, σάκο τον οποίο είδα όταν έκανα check-in στην Αθήνα στον πηγαιμό για Βομβάη και τον ξαναείδα δύο μέρες ΜΕΤΑ την επιστροφή μου στη Θεσσαλονίκη –ας είναι καλά η μπιιιιιπ Gulf Air), ό,τι έπρεπε να έχω τακτοποιήσει, το έχω τακτοποιήσει. Τα εισιτήρια για Βραζιλία έχουν αγοραστεί εδώ και –πολύ- καιρό, εισιτήρια για δύο εσωτερικές πτήσεις με την χαμηλού κόστους Gol (www.voegol.com.br) έχουν αγοραστεί, καταλύματα για τις πρώτες ημέρες μου εκεί έχουν κλειστεί, λεφτά για τις τρεις εβδομάδες μου εκεί έχουν μαζευτεί, οι βασικοί συνεργάτες μου στην εφημερίδα έχουν ενημερωθεί, οι γονείς μου έχουν προειδοποιηθεί (να μην περιμένουν τηλέφωνο κάθε δεύτερη μέρα), η απόκτηση βασικών γνώσεων Βραζιλιανοπορτογαλικών έχει εδώ και καιρό δρομολογηθεί και ‘τρέχει’ με γοργούς ρυθμούς, γέφυρες με Βραζιλιάνους που μπορεί να συναντήσω αν το επιδιώξω έχουν ριχτεί, παρέα για το Μαρακανά (στις 10 Ιουνίου, Κυριακή, η Φλουμινένσε παίζει εντός έδρας και φυσικά δεν θα χάσω την ευκαιρία να φιλήσω τα ιερά τσιμέντα του μεγαλύτερου ποδοσφαιρικού ναού του πλανήτη) έχει βρεθεί, και το μόνο –νομίζω- που μένει, είναι να απαντήσω στο εξής ερώτημα: to buy, or not to buy? That’s the question. Buy τι; Ψηφιακή φωτογραφική μηχανή με δεκάρι οπτικό ζουμ, απωθημένο μου, το οποίο τώρα επιτέλους μπορώ να ικανοποιήσω, μια και οι τιμές έχουν πέσει σημαντικά. Πέρσι αγόρασα ολοκαίνουργια Olympus για να αντικαταστήσω την… ξαδερφούλα της (επίσης Olympus) που είχα αγοράσει το 2003, όμως το οπτικό ζουμ της είναι μόλις τριάρι. Γιατί διστάζω να αγοράσω μία ακόμη ψηφιακή μηχανή; Επειδή με αυτά που διαβάζω περί κλοπών και επιθέσεων σε τουρίστες στη Βραζιλία, θυμάμαι τον Γεωργίου και την κλασική ατάκα του, «σχσκέψχψου και προβληματίσχσου» (δεν ξέρω πώς αλλιώς να αποτυπώσω την all times classic χροιά της φωνής του όταν προφέρει το Σ και το Ψ…). Σκέφτομαι λοιπόν, και προβληματίζομαι (οι κάμερες με τόσο μεγάλο οπτικό ζουμ δεν είναι... τεράστιες, όμως σε καμία περίπτωση δεν χωράνε σε τσέπη, επομένως για να την κουβαλάς πρέπει να κυκλοφορείς με μικρό σακίδιο πλάτης, ή, ακόμη χειρότερα, με -μεγάλη- 'μπανάνα', κάτι που σε κάνει αυτόματα μεγαλύτερο στόχο). Οι ιστορίες που διαβάζω, όχι μόνο σε blogs ταξιδιωτών που είναι εκεί αυτόν τον καιρό, αλλά ακόμη και στην online έκδοση της O Globo, καθημερινά, μου θυμίζουν τον προ αναχώρησης για Ινδία καιρό, τότε που δεν ανησυχούσα για την ασφάλειά μου, αλλά για την υγεία μου. Να όμως που την έβγαλα 25 μέρες εκεί χωρίς να παίρνω χάπια για την ελονοσία, τα οποία ήταν στην αποσκευή που η Gulf Air έχασε κάπου μεταξύ Αθήνας, Βηρυτού, Μπαχρέιν και Βομβάης. Να όμως που επί 25 μέρες την έβγαλα με ένα ΜΟΝΟ τσίμπημα κουνουπιού, κι αυτό (για τον Θεό!!!) μέσα σε κλιματιζόμενη αίθουσα κινηματογράφου. Να όμως που επί 25 μέρες δεν έτρεξα ούτε μία φορά στην τουαλέτα, παρά το ότι… «γευμάτισα πολλές φορές σε μαγειρεία αμφίβολης υγιεινής» (ο σωστός –μπασκλασικός- τρόπος να το θέσω, είναι «ξεσκίστηκα στη μάσα, τρώγοντας μέχρι σσσκασμού δύο φορές τη μέρα σε μέρη που σε οποιαδήποτε ευρωπαϊκή χώρα οι ιδιοκτήτες τους θα ήταν μπουντρουμιασμένοι σε κελί φυλάκας για ούτε καν υποτυπώδη τήρηση κανόνων υγιεινής»). Να που τίποτα δε μου συνέβη… Στη Βραζιλία; Εκεί, τι; Θα είμαι από τους ‘τυχερούς’ που το λεωφορείο τους θα δεχθεί επίθεση από ένοπλους πιτσιρικάδες στον δρόμο από το αεροδρόμιο του Ρίο προς το κέντρο (έχουν πάρει πρέφα ότι υπάρχουν τουρίστες στα λεωφορεία της συγκεκριμένης γραμμής και ‘χτυπούν’ συχνά-πυκνά), ή θα τη βγάλω μέλι-γάλα τρεις εβδομάδες, χωρίς να ανοίξει μύτη;
Κατά βάθος πάντως πιστεύω ότι όλα θα πάνε καλά, γι’ αυτό και με βλέπω να την τσιμπάω τελικά τη μηχανή. Καλού-κακού, κάθε μέρα θα σώζω τις φωτογραφίες είτε σε CD είτε σε φλασάκι, οπότε ακόμη και να γίνει το ‘κακό’, θα χαθούν οι φωτογραφίες μία μόνο, βαριά-βαριά, μέρας. Όσο για τη μηχανή αυτή-καθεαυτή, στα κομμάτια να πάει (συγγνώμη καλή μου, αλλά στο πέτρα-ψαλίδι-χαρτί, το μαχαίρι –πόσο μάλλον το πιστόλι- νικάει τη φωτογραφική μηχανή)…