Σαν μαϊμού σε μπανανοφυτεία!

Ένας οπαδός της Μπαρσελόνα δεν μπορεί να είναι ταυτόχρονα οπαδός και της Ρεάλ Μαδρίτης. Ένας Αμερικάνος, επί δεκαετίες Ρεπουμπλικάνος, δεν μπορεί να είναι ψηφοφόρος και του ‘δημοκρατικού’ κόμματος. Ένας εβραίος με εκείνες τις… χαριτωμένες μπουκλέ ουρίτσες να κρέμονται από τις φαβορίτες του, δεν μπορεί όταν προσεύχεται να ψελλίζει στίχους από το κοράνι... Υπάρχουν περιπτώσεις στις οποίες καλείσαι να επιλέξεις, «ή το ένα ή το άλλο», δυνατότητα επιλογής η οποία κάποιες φορές είναι ανύπαρκτη κι είσαι αναγκασμένος… εκ γενετής να είσαι «το ένα», ή «το άλλο». Αλλά, when it comes to music… Ένας από τους λόγους για τους οποίους λατρεύω τη μουσική, είναι ότι έχεις την ελευθερία (αν τα μουσικά γούστα σου είναι ποικίλα και δεν αποθεώνεις μόνο ένα είδος μουσικής, πετώντας στα σκουπίδια όλα τα υπόλοιπα) να είσαι… ΚΑΙ Μπάρσα ΚΑΙ Ρεάλ, ΚΑΙ χριστιανός ΚΑΙ μουσουλμάνος, ΚΑΙ ‘δεξιός’ ΚΑΙ ‘αριστερός’. Αρχές Απριλίου, στα πλαίσια ενός σχεδίου εξοικονόμησης κάποιων ακόμη χρημάτων που χρειαζόμουν για το ταξίδι στη Βραζιλία τον άλλο μήνα, παράτησα στην άκρη το αυτοκίνητο (λόγω κόστους βενζίνης) κι έβγαλα μηνιαία κάρτα του ΟΑΣΘ (Οργανισμός Αστικών Συγκοινωνιών Θεσσαλονίκης). Από τότε πηγαίνω στη δουλειά με λεωφορείο, έχοντας πάντα χωμένο σε μία τσέπη το μικροσκοπικό mp3 μου. ‘Δίπλα’ στους θρυλικούς Bijelo Dugme (ίσως το πιο αγαπημένο μου συγκρότημα, ροκ, με ιδρυτή τον Goran Bregović) από την άλλοτε Γιουγκοσλαβία, έχω τη Seka Aleksić, το μεγαλύτερο σήμερα αστέρι του σερβικού ‘turbo-folk’. Ελληνιστί, είναι σαν να έχει κάποιος δίπλα-δίπλα τον… Βασίλη Παπακωνσταντίνου με… βάλτε μόνοι σας το όνομα του μεγαλύτερου θηλυκού αστεριού που εμφανίζεται σήμερα σε πίστα ‘σκυλάδικου’. Λίγο πιο ‘κάτω’, μετά τον Gibonni (φοβερός και τρομερός Κροάτης, φέρνει λίγο σε Νταλάρα, με την έννοια ότι έχει να επιδείξει πολλές συνεργασίες με μεγάλα ονόματα από το εξωτερικό) με… περιμένει η Severina (η Κροάτισα με τα πρησμένα από τις πλαστικές χείλη, που πέρσι εκπροσώπησε τη χώρα της στον διαγωνισμό της Eurovision, η οποία όσο διάσημη είναι στην πατρίδα της για τη ‘φθηνή’ μουσική της, άλλο τόσο –ίσως και περισσότερο- είναι για το αμίμητο δεκάλεπτο –και βάλε- κλιπάκι που πριν από λίγα χρόνια εμφανίστηκε στο ίντερνετ και τη δείχνει να… τα δίνει όλα με/σε αρρενωπότατο ομοεθνή της σε καμπίνα πλοιαρίου). Αχταρμάς; Διαφωνώ. Απλά, ο κάθε ήχος, το κάθε είδος μουσικής, έχει την ώρα του (και τον χώρο του), ανάλογα με τη διάθεση της στιγμής. Αν έστηνα πάρτι στο σπίτι μου, στο ζενίθ του κεφιού δεν θα έβαζα το «Ο φύλακας ο άγγελός σου» του Κότσιρα, άσχετα αν το λατρεύω αυτό το κομμάτι… Κι αν όντας στο λεωφορείο δεχόμουν μήνυμα στο κινητό με πολύ δυσάρεστα νέα, δεν θα μπορούσα να συνεχίσω να ακούω τα σερβοσκυλάδικα τραγούδια της Seka (οι δικές μας οι ‘λαϊκές’ τραγουδίστριες δεν πιάνουν μία μπροστά της. Στο εξώφυλλο του τελευταίου CD της έχει φωτογραφία που τη δείχνει ξαπλωμένη να χαϊδεύει το… ‘γουνάκι’ της, με άκρως λάγνο βλέμμα. Εεεε, μην τρελαίνεστε, φυσικά φοράει σορτσάκι, απλά το έχει ξεκούμπωτο με το χέρι της να… τρυπώνει από κάτω. Πριν με πυροβολείστε πάντως, σας διαβεβαιώνω ότι τα τραγουδάκια της ακούγονται ΠΟΛΥ ευχάριστα).
Το σημερινό post γράφεται με αφορμή μία εκ των προτάσεων-θησαυρών που έχω δεχτεί τις τελευταίες ημέρες από τον Αλέξη, στο μπλογκ του οποίου (www.hellasbrasil.blogspot.com) αναφέρθηκα και στο προηγούμενο post μου. Βλέποντας ότι ‘ψήνομαι’ για μουσική από το Recife κι από τη Βραζιλία γενικότερα, με ‘έστειλε’ στο www.sombarato.blogspot.com. Όταν ξεδιπλώθηκε η σελίδα μπροστά μου και κατάλαβα περί τίνος πρόκειται, αισθάνθηκα σαν… αόρατος άνδρας σε γυναικείες ντουζιέρες. Σαν μαϊμού σε μπανανοφυτεία. Σαν τον Μακόλεϊ Κάλκιν στο ‘Μόνος στο σπίτι’, όταν συνειδητοποίησε ότι είχε όλο το σπίτι στη διάθεσή του για να το απολαύσει έτσι όπως ποτέ στη ζωή του δεν είχε απολαύσει τίποτα μέχρι τότε… Κάνεις κλικ δεξιά σε όνομα καλλιτέχνη, εμφανίζεται η σελίδα με όλες τις διαθέσιμες δουλειές του, κάνεις ένα ακόμη κλικ που σε παραπέμπει στο σάιτ από το οποίο μπορείς να κατεβάσεις τη μουσική του, ακολουθείς τις απλές οδηγίες, μέσα σε λίγα λεπτά έχεις στον υπολογιστή σου έναν φάκελο που ξεζιπάρεις και ιδού, όλα έτοιμα, βραζιλιάνικη μουσική στο πιάτο σου. ΠΟΛΛΗ βραζιλιάνικη μουσική στο πιάτο σου. Paraíso, παράδεισος σκέτος…

Muito obrigado, Αλέξη!