Φαντάζεται κανείς τον Κολοκοτρώνη ahimsaιστή;!

Χθες και προχθές διάβασα την αυτοβιογραφία του Γκάντι (http://www.penguinbooksindia.com/books/BookDetail.asp?ID=6371), ένα από τα αρκετά βιβλία που αγόρασα τον Δεκέμβριο στην Ινδία. Ο ίδιος την αποκαλούσε ‘ιστορία των πειραματισμών του με την αλήθεια’. Μικρό και εύκολο στο διάβασμα βιβλίο, μου πήρε μόνο δύο μεταμεσονύκτια τρίωρα για να το τελειώσω. Σε αυτό ο Μαχάτμα παραθέτει γεγονότα που σημάδεψαν τη ζωή του, και φυσικά αναφέρεται σε αρκετές περιπτώσεις στις οποίες εξάσκησε την ahimsa ‘του’, τη φιλοσοφία του περί μη βίαιης αντίστασης. Η ahimsa σαν ιδέα ήταν εκείνη που με έκανε από πιτσιρικά να αντιμετωπίζω σχεδόν με δέος τη φιγούρα του Γκάντι. Τόσο διαφορετικός από όλους τους υπόλοιπους ‘απελευθερωτές’ της παγκόσμιας ιστορίας… Σπαθί του ήταν η γλώσσα του και τουφέκι του η άρνησή του να τραφεί, ‘όπλο’ που χρησιμοποίησε δύο τουλάχιστον φορές στη ζωή του. Χωρίς να είμαι μέγας γνώστης της παγκόσμιας ιστορίας, έχω την εντύπωση ότι ο Γκάντι είναι ό,τι κοντινότερο υπάρχει στον Ιησού Χριστό, στην κατηγορία ‘ηγέτης’. Πιστεύω μάλιστα ότι στα ελληνικά σχολεία θα έπρεπε να διδάσκεται ο τρόπος ζωής του, κι όχι στα πεταχτά, αλλά σοβαρά και αναλυτικά, γιατί θεωρώ ότι είναι τα ‘μικρά’ και φαινομενικά ‘δευτεροκλασάτα’ πράγματα που πέτυχε (ή τουλάχιστον τόλμησε) που τον κάνουν πολύ ‘μεγάλο’…
Το γεγονός όμως ότι με γεμίζει δέος ο τρόπος ζωής του, δε σημαίνει ότι δεν έχω τις ενστάσεις μου… Δεν μπορώ να φανταστώ πώς θα είχε απελευθερωθεί η Ελλάδα από τους Τούρκους αν ο Κολοκοτρώνης και οι υπόλοιποι είχαν υιοθετήσει μία ελληνική εκδοχή της ahimsa. Ακόμη και η ίδια η Ινδία, θα είχε ξεφορτωθεί τους Άγγλους αν δεν τους είχε ‘πετύχει’ γονατισμένους μετά το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου; Δεν ξέρω... Αυτό για το οποίο είμαι βέβαιος είναι ότι αυτός ο πλανήτης θα ήταν παράδεισος αν τον κατοικούσαν έξι δισεκατομμύρια Γκάντιδες, ή έξι δισεκατομμύρια Μητέρες Τερέζες (της οποίας παρεμπιπτόντως βρήκα ένα πολύ γλυκό άγαλμα στο Kochi, μία πόλη της Νότιας Ινδίας).
Κάτι ακόμη… Αν κάποιος τύχει να διαβάσει την αυτοβιογραφία του Μαχάτμα, θα προσέξει πόση σημασία απέδιδε στην καθαριότητα, στην τήρηση των βασικών, τουλάχιστον, κανόνων υγιεινής… Διαβάζοντας το βιβλίο χθες το βράδυ θυμήθηκα μία φωτογραφία που έβγαλα κάπου στη Βομβάη. “Cleanliness is next to Godliness”, ένα από τα μότο του Γκάντι, σε ταμπέλα, με τη φωτογραφία του Μαχάτμα, στην είσοδο μίας υπόγειας διάβασης. Δυστυχώς τα λόγια του δεν αγγίζουν ιδιαίτερα την πλειοψηφία των Ινδών. Κι οι ίδιοι αναγνωρίζουν ότι τα πράγματα από πλευράς υγιεινής και καθαριότητας είναι τρα-γι-κά στην χώρα τους, θα τα άλλαζαν άρδην αν είχαν ένα μαγικό ραβδί, αλλά… άντε βρες και δώσ’ τους το…