Μαρακανά, Όλυμπος, Ταίναρο και Στάγειρα…

«Το βραζιλιάνικο πρωτάθλημα είναι αρρώστια», μου έγραψε χθες ο Αλέξης, στο blog του οποίου (www.hellasbrasil.blogspot.com) ‘έπεσα’ πριν από λίγες ημέρες, having googled ‘βραζιλιάνικο ποδόσφαιρο’. «Δεν είναι ρομποτίστικο», μου έγραψε για το ποδόσφαιρο που παίζουν οι ομάδες στη Βραζιλία, εμφανέστατα παθιασμένος με αυτό, σε βαθμό που να ‘στήσει’ ειδικό blog για το πρωτάθλημα που άρχισε πριν από λίγες ημέρες… Αν και αθλητικογράφος με βασικό αντικείμενο ενασχόλησης το διεθνές ποδόσφαιρο (στην αφεντιά μου αναφέρομαι), αν έπρεπε να ποντάρω λεφτά μου στο ποιος από τους δύο κατέχει καλύτερα το βραζιλιάνικο πρωτάθλημα, ο Αλέξης ή εγώ, σε εκείνον θα ακουμπούσα τον παρά μου, έστω κι αν το ‘Αλέξης’ παιζόταν μόλις στο 1,10… Στο «πώς και δεν ασχολήθηκα ποτέ μέχρι τώρα σοβαρά με το βραζιλιάνικο πρωτάθλημα», αναφέρθηκα στο προ-προηγούμενο post μου, ‘μιλώντας’ για… κεσάτια που μένουν περίσσευμα στους πάγκους παραγωγών σε λαϊκές, λίγο πριν αρχίσουν το μάζεμα, αργά το μεσημέρι… Δέχομαι χωρίς δεύτερη σκέψη το σχόλιο του Αλέξη για το τι είναι αυτό που κάνει το βραζιλιάνικο πρωτάθλημα ‘αρρώστια’, έχω όμως να προσθέσω μία δική μου… πείτε την θεωρία, θεωρία ενός μη μυημένου στις λεπτομέρειες του βραζιλιάνικου πρωταθλήματος, ο οποίος μόλις άρχισε να μπουσουλάει στα του Brasileirão, θεωρία που εξηγεί γιατί σε εμένα συγκεκριμένα, επικείμενο επισκέπτη της Βραζιλίας, ασκεί έλξη το βραζιλιάνικο πρωτάθλημα, έλξη που καθημερινά μετατρέπεται σε δέος για οτιδήποτε αφορά τις ομάδες (παρακολουθώ καθημερινά τα νέα τους στο www.globoesporte.com). Το προχθεσινό Flamengo-Palmeiras με καθήλωσε (ραδιοφωνικά, μέσω ίντερνετ), για τον ίδιο λόγο που ‘ψαρώνει’ κάθε ξένος γνωστός μου που φιλοξενώ συχνά-πυκνά, όταν καθόμαστε για καφέ στην παραλία της Θεσσαλονίκης και (καιρού επιτρέποντος) του δείχνω απέναντι, πέρα, στο βάθος του ορίζοντα, και του λέω «εκείνο το βουνό είναι ο Όλυμπος»… Αν έχεις ανέβει στην κορυφή του Ολύμπου, φέρνοντας την εμπειρία στο μυαλό σου, εκείνα που μπορεί να σου έχουν μείνει είναι η ομορφιά της φύσης, η αίσθηση του να μπαίνει στα πνευμόνια σου 101% καθαρός αέρας, ο χαβαλές με γνωστούς και αγνώστους στο καταφύγιο τη βραδιά πριν την ανάβαση του τελευταίου κομματιού, η θέα από την κορυφή, η συνειδητοποίηση ότι βρίσκεσαι στο ψηλότερο σημείο της χώρας… Αν όμως είσαι αλλοδαπός (ΚΥΡΙΩΣ αν είσαι αλλοδαπός) και δεν έχεις ανέβει ποτέ στην κορυφή, ο Όλυμπος δεν είναι όλα όσα προανέφερα, αλλά η μυθική κατοικία των αρχαίων Ελλήνων Θεών, για τους οποίους έχεις ακούσει! κι έχεις ακούσει!… «Πολύ όμορφη χώρα η Ελλάδα», ακούω όλους τους ξένους να λένε… «Ναι, αλήθεια, είναι όμως η ιστορία που κρύβεται κάτω από κάθε πέτρα που κάνει την Ελλάδα πραγματικά ιδιαίτερη», απαντάω. Σε μία άλλη χώρα ο Όλυμπος θα ήταν απλά ένα βουνό. Εδώ είναι αρχαία κατοικία Θεών… Το Ταίναρο σε μία άλλη χώρα θα ήταν απλά ένα ακρωτήρι. Εδώ είναι οι αρχαίες Πύλες του Άδη… Ακόμη και τα Στάγειρα, σε κάποια άλλη χώρα θα ήταν ένα ασήμαντο χωριό. Εδώ είναι η γενέτειρα του τεράστιου Αριστοτέλη… Παρεμπιπτόντως, γνωστή μου από την Αργεντινή που θα έρθει στην Ελλάδα τον Ιούλιο, μου ζήτησε να την πάω στα Στάγειρα(!!!), ακριβώς λόγω Αριστοτέλη, ακόμη κι όταν της εξήγησα ότι… ούτε τον τάφο του πρόκειται να δει, ούτε κάτι άλλο που να θυμίζει την εποχή που ο Αριστοτέλης ήταν εκείνος που ήταν…
Το προχθεσινό Flamengo-Palmeiras λοιπόν, για μένα δεν ήταν ένα από τα δέκα παιχνίδια της πρώτης αγωνιστικής του βραζιλιάνικου πρωταθλήματος. Ήταν μία κόντρα μεταξύ της θ-ρ-υ-λ-ι-κ-ή-ς, της μυθικών διαστάσεων (στο μυαλό μου τουλάχιστον) Φλαμένγκο και της επίσης μεγάλης Παλμέιρας, στο γήπεδο-ναό που κάποτε χώρεσε 200.000 ανθρώπους, που είδαν τη Βραζιλία να χάνει ένα Μουντιάλ μέσα από τα χέρια της από την Ουρουγουάη, με τον κόσμο να κλαίει και να οδύρεται στις κερκίδες, πολλούς να αυτοκτονούν, Βραζιλιάνους παίκτες που αποχώρησαν από τον αγωνιστικό χώρο υποβασταζόμενοι γιατί δεν είχαν κουράγιο ούτε καν να περπατήσουν, και πάει λέγοντας… Προχθές, για μένα, με τις τιμημένες και ιερές κοκκινόμαυρες φανέλες της ‘Φλα’ δεν έπαιξαν έντεκα απλοί παίκτες, αλλά έντεκα μάγοι της μπάλας που μεγάλωσαν παίζοντας μπάλα στην αμμουδιά της Κοπακαμπάνα, και μαζευόντουσαν μόνο αργά το βράδυ στα σπίτια τους, πάνω, ψηλά, στους λόφους του –ξανά, θρυλικού και μυθικών διαστάσεων στο μυαλό μου, εξωτικού- Ρίο ντε Ζανέιρο, στις φαβέλες, εκεί όπου κάθε μέρα κινδύνευαν να σκοτωθούν και μοναδική ελπίδα είχαν να γίνουν μεγάλοι ποδοσφαιριστές για να ξεφύγουν από εκεί, οι ίδιοι, οι γονείς τους και τα δέκα αδέρφια τους… Το προχθεσινό παιχνίδι για μένα δεν διεξήχθη απλά σε κάποια πόλη, αλλά ΣΤΗΝ πόλη, στην πόλη που στο άκουσμα του ονόματός της, σαν πιτσιρικάς, το μυαλό μου γεννούσε ανά λεπτό πιο πολλές εικόνες από τις στάλες καταρρακτώδους αυγουστιάτικης μπόρας στη Θεσσαλονίκη (είπα να… λογοτεχνίσω λίγο). Τέλος, τον προχθεσινό αγώνα δε μου μετέδωσε μέσω ραδιοφώνου ‘κάποιος’ σπίκερ, αλλά ένας Βραζιλιάνος σπίκερ, από αυτούς που όταν μπαίνει γκολ δε σε ενημερώνουν με ένα ψυχρό «ο Εdmundo ανοίγει το σκορ για την Παλμέιρας στο Μαρακανά», αλλά ξεσπούν με περίσσιο πάθος κραυγάζοντας «gooooooooooooooooooool!!!!!. Que golaço do Edmundooo!!!” See my point? Τι κι αν προχθές στο Maracanã δεν κόπηκαν ούτε 10.000 εισιτήρια; Τι κι αν δεν χωράει πλέον 200.000 κόσμο αλλά μόλις και μετά βίας τον μισό; Τι κι αν η Φλαμένγκο θα χρειαστεί φέτος να κάνει περισσότερα θαύματα από όσα έκανε ο Κύριος σε όλα τα 33 χρόνια Του για να κλέψει το πρωτάθλημα από την –φέρουσα ως βασικό φαβορί- São Paulo; Η πραγματικότητα… πραγματικότητα, και το ενσυνείδητο φιλτράρισμά της μέσα στο μυαλό μου… ενσυνείδητο φιλτράρισμά της μέσα στο μυαλό μου.

Η πρόταση της ημέρας

Κάπου άκουσα ότι κάθε blog πρέπει(;) κάτι να ‘λέει’, κάτι να προσφέρει, κάπου να φαίνεται χρήσιμο τέλος πάντως, χρήσιμο σε κάποιον που κατά λάθος μπορεί να σκοντάψει πάνω του… Το δικό μου ομολογώ ότι είναι σε ποσοστό 99,9% απλά ένα… μάτσο παραληρηματικών ‘σεντονιών’ (‘σεντόνι’=μακρύυυυυυυ, ατελείωτο κείμενο, στη δημοσιογραφική αργκό). Επειδή όμως πρέπει κι εγώ με κάποιον τρόπο να εκπληρώσω το ‘χρέος’ μου στην ‘κοινότητα’, θα φροντίσω να συνεχίσω την υποβολή μουσικών προτάσεων. Αν κάποιος ακολούθησε χθες την προτροπή μου, άκουσε ‘Pitty’ και του/της άρεσε, ε… καλό του/της έκανε που ξεστράτισε στο blog μου, κι όχι κακό. Η πρόταση της ημέρας, για σήμερα, είναι αυτή: http://www.nacaozumbi.com/discografia_06_B.htm. Ακούστε τα κομμάτια του τελευταίου δίσκου τους κάνοντας κλικ στα μικρά στρογγυλά εικονίδια με τις λευκές βούλες στο κέντρο που αντιστοιχούν (κάτω) στη λέξη ‘ouvir’. Πρόκειται για συγκρότημα από το Recife (είναι τόσο γνωστό και πετυχημένο που το αναφέρει μέχρι και ο οδηγός του Lonely Planet για τη Βραζιλία, στο κεφάλαιο για τη μουσική της χώρας), και για να μην κάνω τον έξυπνο, ούτε καν ακουστά το είχα μέχρι χθες που μου το ανέφερε ο Αλέξης…