Ήγγικεν η ώρα η ευλογημένη!

Πριν διαβάστε τις επόμενες αράδες, ρίξτε μια ματιά στο σχόλιο που μου άφησε χθες η ‘londonair’…

Επιστρέψατε πατριωτάκια μου; Το λοιπόν, όταν διάβασα το σχόλιό της… γούρλωσα τα μάτια… Στη δεύτερη χθεσινή παράγραφό μου έγραψα ότι έκανα διάφορες ‘βαθιές’ σκέψεις, ίσως επειδή η ώρα ήταν περασμένη κι επικρατούσε –σχεδόν- απόλυτη ησυχία (αν εξαιρέσω το γάβγισμα ενός σκυλακίου που καθόλου δεν θα μου λείψει τις 25 προσεχείς ημέρες), σκέψεις όμως που στο τέλος προτίμησα να κρατήσω για μένα και να μη σας ζαλίσω πολύ-πολύ… Η πλάκα είναι ότι το ‘ζουμί’ αυτών που έγραψα και τελικά διέγραψα, είναι αυτό ακριβώς που γράφει η ‘londonair’. Μα ακριβώς!... Κρατάω ανοικτό μυαλό χωρίς να έχω τρελές προσδοκίες, ΕΙΜΑΙ κάργα ενθουσιασμένος αλλά δεν τρέφω την ψευδαίσθηση ότι πηγαίνω κάπου όπου τα πάντα θα είναι παραδεισένια, βγαλμένα από μπροσούρες ταξιδιωτικών πρακτορείων, και πάνω απ’ όλα πηγαίνω γεμάτος περιέργεια, γεμάτος δίψα να δω, να μυρίσω, να ακούσω… Τόσο απλά…

Με την ευκαιρία, londonair μου, μακάρι να ήμουν εισοδηματίας, μακάρι να καθόμουν και απλά κάθε πρώτη του μήνα να μάζευα ενοίκια από τα πέντε –ανύπαρκτα- σπίτια μου, μακάρι να μην είχα την υποχρέωση να δουλεύω έξι μέρες την εβδομάδα, μακάρι να είχα την πολυτέλεια να φύγω τρεις μήνες από τη δουλειά μου και να έβλεπα την Ινδία από… την κορυφή μέχρι τα νύχια της. Επειδή όμως οι μέρες που έχω στη διάθεσή μου είναι… μετρημένα κουκιά, έπρεπε να διαλέξω μεταξύ βορρά και νότου. Δεκέμβρη μήνα, μεταξύ Ιμαλαΐων και ζεστού νότου, πες με παράξενο αλλά… δε ζορίστηκα πολύ να αποφασίσω... :-)

Δώρα, όπως βλέπεις κάνω αυτό που σου είπα στην εφημερίδα :-), το μπλογκάκι μου από σήμερα γίνεται δίγλωσσο, για να μπορώ κι εγώ σαν άνθρωπος να εκφράζομαι όπως θέλω (στα Ελληνικά, κάτι που τα μη τέλεια Αγγλικά μου δεν μου επιτρέπουν να κάνω στα… οξφορδιανά που έγραψες κι εσύ :-)), ΚΑΙ τα φιλαράκια μου από Αυστραλία μέχρι ΗΠΑ που δεν σκαμπάζουν γρι Ελληνικά να μαθαίνουν νέα μου.

Φίλτατες και φίλτατοι, αυτό ήταν… Έντεκα και δέκα λέει το ρολόι, κοντεύουν μεσάνυχτα, το ξυπνητήρι έχει ήδη ρυθμιστεί για τις έξι και μισή το πρωί (μη φθάσω και με την ψυχή στο στόμα στο αεροδρόμιο), τα πράγματα είναι στον σάκο (όχι στριμωγμένα, γιατί θα χρειαστώ χώρο στην επιστροφή για τα αναμνηστικά που θα ‘τσιμπήσω’ από εδώ κι από κει), και… τι άλλο από, «ΤΑ ΛΕΜΕ ΑΠΟ ΙΝΔΙΑ!»